"İnsan kibri"
gözleri tekrar buluştu. Alaycı bir o kadar da etkileyici yüz ifadesi asla değişmiyordu.
"İnsan kibri sonsuzdur küçük hanım."
Reklam
"Huzura ermek için 'yüce Thanatos'un' gelip saçlarımdan bir tutam kesmesini mi beklemeliyim?"
Gözleri zorlamaydı. Sanki kirpiklerinden minik periler, minik parmakları ile onları yukarı doğru çekiştiriyor; göz kapaklarının teniyle birleşmesini engelliyorlardı genç kızın.
"Onları her gece belli belirsiz kestiğini sanıyordum." Gözleri merak ve biraz da abartı ile parlıyordu genç kıza doğru.
"Öyle" gülümsedi. "Gittikçe sabırsız bir insancığa evriliyorum."
Kum çıplak ayaklarını okşarken dalgalara,üzerlerindeki yakamoza daldı gözleri. Arkasına büyük bir zarafetle dönerken ince sesi ile bağırdı. Daha çok bir yakarış değil de bir kabulleniş gibiydi.
"Yıldızların şehri!"
"Sadece benim için mi parlıyorsun?" Nefes alış ve verişi yankılanıyordu. Ya da sadece zihni artık etraftaki gürültüyü reddediyordu. İç sesi tüm gürültüyü bastırıyordu.
Cevap yoktu.
Cevap beklemiyordu.
Vücudu tekrar yakamoza döndü.Ve takrar yıldızlara.
Vücudu serin suya tepki bile vermeden batarken
"yıldızların şehri, hiçbir zaman tam anlamıyla parlamadın."
Sözcükler dudaklarına yerleşemeden suya teslim oldu. Gökyüzünde asılı kalan tek yıldız parlamayı sürdürdü.
Düşüncelerin eşsiz bir klasik müziğe şarkı sözü olduğu vakitler.
Ve sayfalar dolusu düşüncelerini tek bir cümle ile aktarmanın verdiği tuhaf hissiyat.