Montag'ın şimdi tek istediği buydu. Engin dünyanın onu
kabullendiğini ve düşünmesi gereken her şeyi düşünmesi
için gerekli uzun zamanı ona vereceğini gösteren bir işaret.
Bir bardak süt, bir elma, bir armut.
Suç bizim, diye düşündü. Eğer biz, üretenler ve yaratanlar, bize kötü damgası vurulmasını, iyi özelliklerimiz için cezalandırılmayı sessizce kabulleniyorsak, o zaman dünyada ne tür bir ‘iyiliğin’ zafere ulaşmasını bekleyebiliriz ki?