Benim mutsuz çocukluğum, bulanık
Bir asık yüz gölgesinde titreyerek
Baba korkusuyla geçti.
Sevinç bile sert eserdi odalarda
Susmak saygı, gülmek ayıp, izinsiz
Konuşmak en büyük suçtu
Nerden bulur bunca karanlığı bulutlarınız
Ki hep gölge dirler düşlerimin aydınlığına.
Açılıp ağarmadı şöyle bir oylumu bile
Pırıl pırıl bir gökyüzü koydum da yanına