Mecruh
@HaletiMecruh
23 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Bu kitap benim için bir nevi harita vasıtası gördü. Tam olarak neredeyiz, ne yapıyoruz ve neden yapıyoruz hepsini idrak etmem için müthiş bir kaynaktı. Kendimi yerden yükselmiş ve bulunduğum yeri objektif bir şekilde incelemiş gibi hissediyorum. Kitap İslam' ın, medeniyetlerin ve insanın etkileşimini görmemizi sağlıyor. Dert sahibiyseniz neden dert sahibi olduğunuzu size insanlığın yaşamış olduklarıyla anlatıyor ve sonundaysa sizi tekrar İslam' a çağırıyor. Bazı kısımlarda kitabın 50 yıllık olmasına rağmen bu kadar günümüzü anlatması beni çok üzdü. Lakin sonrasında davamızın 3 - 5 yıllık basit bir mesele olmadığını, yüzyıllara ayrılarak incelenecek kadar hacimli olduğunu daha iyi idrak ettim ve bu üzüntüyü unuttum. Yine de anladım ki ; eğer bu şekilde devam edersek, geçmişten farklı olarak yüzyıl sonrasında daha yüksek bir sisteme değil daha alçak bir mertebeye düşeceğiz. Biz İslam' a yükselmedikçe sonumuz hayır değil. Ayrıca kitabı okurken biriyle aynı derde sahip olmanın verdiği mutluluk ve huzur hissedilmeye değer. Hele son kısımda sanki ben sayfayı çevirdikçe yüreğim satırlara dökülmüş gibi hissettim, öyle bir ferahlık. Her dava sahibinin mutlaka ama mutlaka okumasını şiddetle ve şiddetle tavsiye ediyorum.
Allah Sezai Karakoç' tan ve emeği geçen herkesten ve tüm üstadlardan razı olsun
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
-biraz spoiler içerebilir-
Bu kitap bana bir kez daha sevginin aslında ne kadar yetersiz ve bayan bir arzu olduğunu öğretti. Aşk tek başına pek yavan ve çok manasız. Bizi delirten, en sonunda sıkılıp kendimize bağırmamıza sebep olan yavan hayallere sebep olan aşk tek başına çok yetersiz. Hayatı tutku haz arzular zevkler hayaliyle yaşamak ya da bunlarla yaşayan biri olmak bizi sonsuz bir uçuruma sürüklemeye yeter. Gözümüze en heyecanlı en hisli gelen çoğu hayal aslında bizi en mutsuz edecek şeydir. Her şeyin hayırlısı makbuldür. Bir evliliği aşık olduğu için yapan kimse sonunu getiremezki... Zaman geçer aşk denen zevk biter. Onun yerini merhamet, sadakat, sevgi doldurur. Doldurması gerekir. İnsanın aslında onu huzura erdirecek olan bu duyguları yaşaması, bunu denemeye cüret etmesi gerekir. Emma' yı öldüren de bunların olmayışı değil miydi?
Okuyanlar tarafından genelde sadece Madam Bovary suçlansa ya da sevilmese de bence bu kitaptaki tek masum kişi Berthe. Aslında herkes hazin sonu yavaş yavaş hazırlıyor. Eğer Charles karısını bir kez dinleseydi bunlar olmayabilirdi. Emma başlarda Charles' a karşı bu kadar uzak değildi. Karısının uçarı hayalleri, gerçek aşk tutkusu, hayalleri... Hiçbirini umursamadı. Birlikte olduğu adamlar onu asla umursamadı. Emma kendini umursamadığı için onlara bir şey demek de zor tabii... Peki ya Homais? Adamın çenesi asla durmuyor. O soğuk ölünün başında dahi sırf kendi çıkarları için uzun uzun rahiple ettiği kavgalar sus be adam diye içimden bağırarak atladığım koca paragrafların ta kendisiydi. Emma hayatını yakan ateşi kendi başlattı, diğerleri de onu harladı. Bir de kitabın sonunda Emma ile vedalaşamamak beni çok üzdü. Karakterleri arkadaş edinmek belki benim suçum ama Gustav bey keşke bu kadar naturalist olmasaydı. Hiçbir zaman
