Halide
@Hali_de
Kaldığın yerden devam etmenin karanlığı
Benzemiyor hiçbir çaresizliğe..
Sözcüklerin, vicdanın özü olamayacak kadar yaralı olduğu bir yerden; içimde biriken kusma isteğinden ve kusamamaktan yorgun, birkaç dilek, birkaç gönül rahatlatıcı şey düşünmeye çalışıyorum. Olmuyor. Hayatın bittiği yerde nasıl durulur bilmiyorum. Gururlu mu, cesaretsiz mi, yeniden doğacak gibi hırslı mı, öfkeli mi? Nasıl durulur, durulursa ilk ne söylenir bilmiyorum. Bildiğim içimizde insanlık dileyen büyük bir parçanın yıllar boyunca yaralı ve kimsesiz kalacağı. Nefretin ve sevginin ötesinde, anlamsızlığın ortasında kalem uçlarına paslı iğnelerle dikilmiş yüzümüze bakıyorum. Bu nasıl yazılır? Bu suç mahallinde unutulan umudu nasıl dile getireceğim. Hangi küreklerle, hangi toprağa gömeceğim bunca cesedi.
Reklam
İyi giyimli müşteri, kitapçıya şöyle diyordu:
– Türkiye’de ekmek parası kazanmak zordur, ama zengin olmak çok kolay...
Kitapçı da şöyle karşılık verdi:
– Bir Yahudi bana, “İkibin lirayı kazanana kadar neler çektiğimi ben bilirim. Ama ondan sonra nasıl zengin olduğumu bile bilmiyorum!” demişti.
Otelin geceliği ikibuçuk lira. Odadaki sobayı yakmak için de ayrıca bir lira alıyorlar. Bir lira vermeden yakmıyorlar. Aylardan şubat...
Cebimdeki yirmibeş lira bir hafta dayandı. 1948’in kışı yaman... Ağzıma lokma koymayalı iki gün oldu. Kendi kendime, aç kalmak mı açıkta kalmak mı zor, diye düşünüyorum. Otelci kapı dışarı ederse, işte o zaman gör sen hürriyetin cilvesini... Gülmemek elde mi? İnsan böyle zamanda da gülmezse, ya ne zaman güler?
Dışarı çıksam, nereye? İçerde kalsam, neyle? Tastamam, üç tane beş kuruşum var. Çay mı içeyim, simit mi yiyeyim, diye düşünüyorum. Çay ısıtır, simit doyurur. Açlık başıma vurmuş.
Puan vermedi·200 syf.·
Beğendi
·35 saatte okudu
·2019 77. kitabı
Normallik fikir birliğinden başka bir şey değildir. Yani, çoğunluk bir şeyin doğru olduğunu düşünür, dolayısıyla o şey doğru -normal- olur.
Reklam