İnsan denen mahluk,
üst katta birinin eti çürürken, alt katta saçını kurutup, çamaşır
yıkayıp, televizyon izleyebiliyordu. İçinde ağılı bir suçluluk dikenleniyordu,
evet, ama yine de hepsini yapmayı beceriyordu.
Ruhu kanatan bazı sesler bir kulaktan girince, öbüründen hızla
def ediliyordu. Kendimden biliyordum. İnsan en kötü şeyleri
hep kendinden bilir.
Kötülük bulaşıcıdır. İnsana kötülük edilmeye, insan o kötülükle yaralanmaya görsün. O kötülük hemen bünyenize sirayet eder. Size yapılanı yapmak arzusuna düşersiniz. Sanırsınız ki bundan sonra böyle yaşanır.