İnsan sevmeye görsün! Sevdiği anda, sevgilinin kusurları da anında meziyete dönüşür. Başkası için ve nesnel olarak tespit edilebilecek kusurlar, sevenin indinde çoktan meziyet haline dönüşmüştür bile. Vaktiyle seyrettiğim bir tuluat tiyatrosunda, sevgilinin kusurları dile getirilirken, o kusurlardan her birinin seven nezdinde nasıl da meziyet haline geldiği şöyle anlatılıyordu: sevgilinin, diyelim ki topal olduğu vurgulanmışsa, seven: "Ama, diye itiraz ediyor ve, o ne güzel aksayıştır" diyordu.
Sevgilinin bir gözünün görmediği ileri sürülecek olsa, seven itiraz ediyor ve: "Ama o körlük öteki gözün bakışına nasil da derinlik kazandırıyor ve o yüzü nasıl da anlamli kılıyor!"
diyordu.