"Güneş olmak berbat bir şey olmalı ama," dedim..."Çünkü güneş olsan kendini göremezsin. Gökyüzünde nerede olduğundan bile haberin olmaz...Yani yeryüzüne yaptığın şeyleri görebiliyorsun, bütün o renkler falan, ama kim olduğunu göremiyorsun."
Ne dediğimi bilmiyorum. Sanırım demek istediğim şu: Bazen ne ya da kim olduğumuzu bilmiyorum. Bazı günler kendimi insan gibi hissediyorum, bazı günlerse daha çok bir sesmişim gibi geliyor. Dünyaya kendim olarak değil de eskiden kimdiysem onun yankısı olarak dokunuyorum. Sesimi duyabiliyor musun artık? Beni anlayabiliyor musun?
Yazıyorum, çünkü bana bir cümleye asla çünkü ile başlamamamı söylediler. Ama ben bir cümle kurmaya değil, özgürleşmeye çalışıyordum. Çünkü özgürlük, avcıyla avı arasındaki mesafeden başka bir şey değilmiş.