“Ey beni bu dünyanın gāileleriyle oyalayan nefsim, yazıklar olsun sana!”
…
Yaşamın hayata dair her yönüne gıcık kapıp irite olurken *var* olmaya tutkun olana, bana gelsin bu alıntı.
“Yavrum bir Arap atasözü “şerefü’ l-mekân bi-l mekîn” der; yâni bir mekânın şerefi onu doldurandan ötürüdür Sen, sen ol! Sakın, bulunduğun makamdan kendine bir şeref payı çıkarma! Bilakis, sen o makama şeref kazandır!”