Bir de vatan denen bir şey vardı ki, çok iyi korunması gerekiyordu. Bizler, her sabah hep bir ağızdan onu özümüzden çok sevdiğimizi, ant denilen bir şey içerek haykırıyorduk.
tuhaftılar, şaka gibiydiler, ne aşk ne ayrılık gibi,
başkası gibiydiler sanki onlar değildi diğerini
ayıran kendinden ve uzaklaştıranlar birbirini
onlar hep aşık kalmışlar da ayıranlar başkasıymış gibi