Hiç şiir okurken ağladın mı derler,
Ben ağladım…
Hem de satır aralarında boğularak.
Okurken değil yalnız,
Yazarken de aktı gözyaşım,
Kalemim titredi, kalbim sustu.
Bir gül cemali vardı aklımda,
Gülüşü düşerdi kelimelerin arasına…
İlk konuşmamız gelir aklıma,
Sesindeki o ürkek sevinç,
Sonra son konuşmamız…
İnsanı içinden yıkan bir veda gibi.
Ne zaman yazsam,
Gözlerim doldu, boğazım düğümlendi.
Sebebini sordum kendime:
Çok sevdiğimden mi?
Yoksa gitmek zorunda bırakıldığım için mi?
Bilemedim…
Bazı ayrılıklar gitmek değildir aslında,
Kalmak isteyip gidememektir.
Bazı sevdalar bitmez,
Sadece susar…
Ve insan en çok susan şeylere ağlar.
Ben ağladım,
Çünkü sevgi kalbimde kaldı,
Gidemedim onunla,
Ama onsuz da kalamadım.
Şimdi şiir yazıyorum,
Belki o okur diye değil,
Ama kalbim daha fazla taşıyamadığı için…