Deniz ağlıyor, dalgalar inliyor,
Kefenini giymiş de yola çıkmış tayfa…
Ne ölümden korkar, ne de zalimden,
Çünkü yolları Gazze’ye çıkar,
Çünkü kalpleri Allah’a bakar.
Gemiler sallanır, gök kararıp öfke kusar,
Ama o gemiler, mazlumun duasını taşır.
Bir ekmek, bir damla su değil yalnız,
Bir ümmetin namusu yüklenmiştir omuzlarına.
Ey çocukların susmuş gülüşü,
Ey annelerin taş kesilmiş gözyaşı,
Ey babaların kırılmış elleri!
Sumud’un gemileri sizin için yola çıktı,
Sizin için denize meydan okudu.
Her kürek sesi bir ayet gibi yankılanır,
Her dalga bir şehidin hatırasını fısıldar.
Ve tayfa bilir:
Dönmek yok, ölmek var,
Ama teslim olmak asla yok!
Sumud — dimdik durmak,
Eğilmemek, bükülmemek…
Zeytin ağacı gibi kök salmak,
Ve dalga dalga büyüyen bir haykırış olmak!
Bir gün bu filo varacak limana,
Sadece erzak değil, sadece ilaç değil,