Hamza karci
@Hamza010233
Allah için alçalanı Allah'u teala yükseltir....
Şu anda okuduğu kitap
Bir gün,
Bütün yamaçlar bahara dönünce,
Gökyüzü seni tanıyacak,
Ve ben…
Zor ve imkânsız dağlarda açan
Her çiçeğe
Sadece senin adını vereceğim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gözlerin, ilkbaharın en taze sabahı gibi açılır bana,
Bâkî der gibi söylerim: “Yüzün gül, sözün bülbül, huyun şafak suyu…”
Her kelimen bir çiçek,
Sabırla açılır içimde.
Ben de Fuzûlî gibi bilirim ki, aşkın derdi başkadır,
Senin derdini, bin dünya nimetlerine değişmem.
Sensiz geçen bir gün, yüzyıl gibi uzar,
Çünkü sensiz hayatın rengi solar.
Hafız’ın meyhanesinde, kadehimde sen varsın,
Gözlerinden süzülen bakış, dudaklarıma düşen kevser gibi.
Aşkın sarhoşuyum; hem meyhane sensin hem şarap,
Sana dokunmak, Allah’a şükür gibi gelir bana.
Ey üç sesin birleştiği sevgili,
Bâkî’nin zarafeti, Fuzûlî’nin yanığı, Hafız’ın huzuru sende buluşsa,
Benim adım sadece “âşık” olur,
Ve aşk, adını senden öğrenir.🥀🥀
Biliyor musun,
Sensizliğin toprağı başka kokuyor.
Yağmur inerken
Her damla, kalbime işlenmiş eski bir mühür gibi
Kapatıyor nefesimi.
Sana Gel demiyorum artık.
Sadece bil istiyorum:
Ben hâlâ aynı yerde,
Bir deniz kabuğunun içinde
Dalgaların anlattığı masalı dinliyorum.🥀🥀
Sanmıştım ki suç bende,
Seni severken perde indi gönül mihrabına,
Rızanı, Rahmân’ın rızasından üstün tuttum,
Meğer sende de varmış aynı imtihan,
Demek ki bu ayrılık, Mîzan terazisinde tartıldı.
Ya Rabbi…
Beni kimseye Senden çok sevdirtme,
Ve bana da kimseyi Senden çok sevmeyi nasip etme.
Kalbimin kıblesi hep Sana dönük kalsın,
Gönlüm, Sırât-ı Müstakîm’den ayrılmasın.
Sen ki, “O’nun ölçüsünde ne eksiklik vardır, ne fazlalık” diye buyurdun,
Biliyorum, aşk da ölçüsüz olursa imtihan olur.
Ölçülü sev derdin,
“Kim benden çok severse, onu senden alırım” diye,
Kimse için “Onsuz yaşayamam” deme,
Çünkü Sen, onsuz da yaşatırsın,
Tıpkı Nuh’u tufanda, Yunus’u karanlıkta yaşattığın gibi.
Artık bilirim,
Her gönül önce Sana adanmalı,
Her sevda, Senin kandiline yağ olmalı,
Yoksa aşk, vuslat değil;
İmtihanın adı olur.
Ve öğrendim ki,
Senin nurunla yanmayan her sevgi,
Bir gün söner,
Senin zikrinle beslenmeyen her gönül,
Tuturmuşsun bir türkü,
Aynı makamda, aynı nefeste dönüp duruyorsun.
Ben sustum, çünkü gönül yıkmak haramdır bana,
Sustum, çünkü Hak, sabredenin yoldaşıdır.
Elimi kolumu bağlayan da sensin,
Beni yolun ortasında şaşırtan da…
Oysa ben bu aşkı,
Bir dervişin postunu siler gibi,
İnce ince, sabırla işledim.
Sen ise bir kez secdeye varmadan
Hakk’a yürümek istedin.
Ben odunu kırıp, suyu taşıdım bu dergâha,
Sen ise eşiğinden içeri adım atmadın.
Üstelik dilin,
Benim çabasızlığıma hüküm verdi,
Gözün, emeğimi görmezden geldi.
Oysa bil ki, nankörlük,
Emeğin kalbine vurulan en keskin hançerdir.
Ve şimdi bil ki,
Benim emeklerim rıza kapısında yazılıdır,
Ama senin adın,
Daha deftere hiç düşmemiştir.
Çünkü Hak, nankörün adını
Hiçbir deftere kaydetmez