Annemi düşünmeye başladım. Ne kadar zaman olmuştu kendisiyle konuşmayalı. Onu çok özlemiştim. Keşke yanımda olsa da biraz yüzüne baksam dedim. Anne dur şurada biraz yüzüne bakacağım desem hiç sormazdı niye böyle bir şey yaptığımı. Beklerdi karşımda ben bakayım diye. Ben de herkes kadar hayırsız bir evlattım sanırım. Ama anneme sorsan öyle demezdi. “Olur mu yavrum nereden çıkarıyorsun?” derdi. Nereden çıkardığımı ben de bilmiyorum ama böyle şeyler yerinde durmuyor ne yazık ki. Mutlaka çıkıyor bir yerlerden.