Bu dünyada hiç kimse tek başına kalamaz. Herkes bir yerlerde cılızca da olsa birbirine bağlıdır. Yağmur da yağar, kuşlar da öter. Karnı da kesilir, karanlığın ortasında bir kızla da öpüşebilir.
Anımsadığım tek şey yağmurlu bir sonbahar akşamında bana sarılmaya kimsenin gelmemiş olması. Bu sanki benim için dünyanın sonu gibiydi. Karanlık, acı içerisinde, gelip sarılacak birilerini beklerken, hiç kimsenin sana sarılmaya gelmemesini anlayabilir misin?