Hande Oğuz
@HandeOguz
2 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Zürafalarla Bulut Yerken
Sabahlayarak yaşayanlar olarak, ortak ve anlamlı bir olayımız olsaydı; şuraya yazıyorum: Dünyaya diz çöktürürdük.
Bizden başka herkes uyurken, bir "sabahlayarak yaşayanlar ülkesi" kurardık.
Çayın mavi alevini sen yakardın.
Tütünü ben sarardım.
Turgut Uyar, Geyikli Gece’yi okurdu...
Attila İlhan, Doktor Şandu'nun Esrarı’nı.
Aniden bir şeyler yapma isteğimiz, nisan yağmuru gibi bastırırdı.
Bakarsın, her birimiz için masaya birer duble rakı koyardı babalarımız tak diye; birer Bukowski kesilip "için ulan" diye kışkırtırlardı.
O vakit gülerek çayları elden bırakırdık.
Mutfağa, en iyi bildiğimiz mezeyi yapmaya koşardık.
Peyniri sen keserdin.
Yeşil papaz eriğini ben yıkardım.
Müzeyyen, şarkılar söylerdi.
Nilgün Marmara, yolumuza kuş koyardı.
Kandilleri elbet biri yakardı.
Stravinsky'nin Bahar Ayini olurduk.
Piyano tutuklanmazdı.
Kulağının arkasına bir dal begonvil ilişirdi.
Bir diğerimiz, klarnet üflemeye koyulurdu.
Öbürümüz, bir meddah hikayesine gülmeye başlardı.
Neyine aşık neyzen gibi, gecemize aşık olurduk.
Alkibiades gibi, sedirlere keyiften yayıldığımızda "Bugün neyi övelim?" diye soranlarımız olurdu: Vapurun düdüğünü, tavla zarının tıkırtısını, taş plağın cızırtısını...
Sevilmeye değer şeyleri bulamazsak, sevilmeye değer şeyler bizi mutlaka bulurdu.
Biri konuşurken "Konuşma sırası bana gelince ne söylerim?" diye düşünmek yerine, karşımızdakini hakikaten anlamak istediğimiz için sadece dinlemeye koyulurduk. işte o zaman daha çok severdik Bektaşi'nin fıkrasını, halhalın şıkırtısını...
Yaşam tarzını ve egosunu birbirine dayatmadan birbirini dinlemek isteyen insanlar mümkün olunca; beklentisi olmadan özür dileyenlerimiz de olurdu, özür beklemeden affedenlerimiz de.
Müşterek sessizlik anlarımız, birbirimize karşı tükenmişliğimizin işaretine değil de; bir tür anlaşma
Sayfa 113
