Olur da ölürsem yarın, kendimi tanıyamadan veririm son nefesimi. Zaten esas korkutan da bu beni. Anladım ki diğer insanlarla koca bir uçurum var aramda, o yüzden sessiz kalmam ve kendime saklamam gerek düşüncelerimi. Şimdi karar verdiysem yazmaya, tek sebebi tanıtmaktır kendimi duvardan doğru eğilmiş de yazdıklarımı iştahla yutmaya çalışan iki büklüm olmuş gölgeme.
Bir gün birileri bu doğaüstü olayların sırrına erip de insan ruhunun uyku ile uyanıklık arasında, bilincin olmadığı belirsizlikte ortaya çıkan gölgelerinin farkına varır mı acaba?