Ne tuhaf değil mi; en çok da hiç tanımadığımız insanların hakkımızda olumsuz yargılarda bulunmasından geri durur, kaybı en acı olacak yakınlarımızın neler düşündüğünü ise çoğunlukla umursamayız. Böyle davranış sergileyen insanların kendilerine yetmediklerini düşünür, onlardan biri olduğum için sıklıkla kendimden utanç duyardım. Ancak bu sefer öyle hissetmiyordum.
Mutluluğun asla yakalanamayacak fakat uzaktan kolaylıkla izlenebilecek bir gökkuşağı olduğunu artık kabul etmiştim. Hayattan beklentisi kalmamış insanlara özgü, anlamsız bir disiplin çökmüştü üzerime.
Küstürmeyin insanları hayata. Sonra her şeyden vazgeçiyorlar. Yaşamaktan, güzel olan her şeyden. Bir odada yalnızlığı; bir dağ başında kalmayı, bir adada mahsur kalmayı, nerede bir yalnızlık varsa onu istiyorlar. Küstürmeyin işte bazı insanları.
Nazım Hikmet Ran