En iyi idare ettiğim zamanlar, hayatın beni biraz kenara ittiğini hissettiğim zamanlardı. Beni kenara iten kimse yoktu ama bütün etrafıma baktığımda şiddetle itici olduğunu hissettiğim çok insan vardı.
Bir yunus nasıl tutunamıyorsa bu hayatın kıyısına, ben de öyle tutunamıyorum bu insansız hayatların girdaplarına, insanların uydurma vaazlarına, uzlaşmalarına, yaranmak adına riyalarına....
Şu bir gerçek ki; kimseye karşı değil, en büyük intikamı kendi hayatıma karşı kastederek gösterdim. Ben de sana benziyorum; bunca acıya rağmen aşkıma emek vererek suçu kendime karşı işledim. Kimseyi incitmezken, hep kendimi incittim orada. Ben de sana benziyorum...