Saat yedi buçuğuydu güzün
Ve ben bekliyordum
Kimi beklediğim önemli değil.
Günler, saatler, dakikalar
Bıktılar benle olmaktan
Çekip gittiler azar azar
Kaldım ortada, tek başıma
Kala kala kumla kaldım
Günlerin kumuyla, suyla
Bir haftanın artıklarıyla kaldım
Vurulmuş ve hüzünlü
Ne var, dediler bana Paris'in yaprakları
Kimi bekliyorsun?
Kaç kez burun kıvırdılar bana
Önce ışık, çekip giden
Sonra kediler, köpekler, jandarmalar
Kalakaldım tek başıma
Yalnız bir at gibi
Otların üstünde ne gece, ne gündüz
Sadece kışın tuzu
Öyle kimsesiz kaldım ki
Öyle bomboş
Yapraklar ağladılar bana
Sonra, tıpkı bir gözyaşı gibi
Düştüler son yapraklar
Ne önceleri, ne de sonra
Bırak da seni süsleyeyim bir taçla
Sen, sağlığın ve gelinciklerin çocukluğu
Sen saf gençlik, özgür kara bir ışık gibi saf
Söz aramızda Federico
Şimdi kimseler kalmadı kayalar arasında
Bırak da basit olsun sözlerimiz
Sen ve ben gibi basit
Şiir neye yarar çiylerin için yazılmazsa
Bu gece için yazılmazsa neye yarar...
Bir hayalet olmak ister miydin
Kısır ve yaslı borazan üfleyen
Deniz kıyısında yanlız başına ?
Bir kez çağırmaya gör denizin uzayan seslerini , hayın ıslıklarını
Yaralı dalgalardaki buyruklarını
Birileri gelirdi belki
Gelirdi birileri
Adaların derinliklerinden , kızıl derinliklerinden
Bu Gece En Hüzünlü Şiiri Yazabilirim
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim Şöyle diyebilirim; "Gece yıldızlarla dolu" Ve yıldızlar masmavi, titreşiyor uzakta Şarkılarla dönüyor gökte gece rüzgarı Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim Sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara Kollarıma aldım bu gece gibi kaç gece Kaç defa öptüm onu sonsuz göğün altında Sevdi beni o, ben de bir ara onu sevdim O durgun, iri gözler sevilmez miydi ama? Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim Yokluğunu düşünüp, yitmesine yanmakla Duyup geceyi, onsuz daha engin geceyi Ota düşen çiy gibi düşmekte şiir cana Ne çıkar sevgim onu alıkoyamadıysa? Gece yıldız içinde, o yakın değil bana Hepsi bu. Uzaklarda şarkı söylüyor biri Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca Gözlerim arar onu, sanki yaklaşmak ister Yüreğim arar onu, o yakın değil bana Aynı gece ağartıyor aynı ağaçları Bizler, ah, o zamanki bizler değiliz ama Artık sevmiyorum ya nasıl, nasıl sevmiştim Sesim arar rüzgarı, ulaşmak için ona Ellere yar olur, öpmemden önceki gibi O ses, ışıl ışıl ten ve sonsuz bakışlarla Artık sevmiyorum ya, severim belki yine Ne uzundur unutuş, ah ne kısadır ayrılık Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca Böyle gecelerde kollarıma aldım çünkü Belki bana verdiği son acıdır bu acı, Belki son şiirdir, bu yazdığım şiir ona.