Hanife Sağıroğlu Orhan
@Hanifediyebiri
Şu anda okuduğu kitaplar
Kırsalda yaşayan iki çocuklu bir ailenin üçüncü çocuklarının"özel çocuk" olarak dünyaya gelmesiyle değişen hayatlarını çok sakin, çok duru -sanki çok hassas bir bibloya dokunur gibi ya da çok yumuşak bir kumaşa dokunmanın verdiği iç sıcaklığı gibi- bir dille anlatıyor.
Çocuğun doğumu, ağabeyin hayatını çocuğa vakfetmesi, kız kardeşin yaşadığı duygu bozuklukları, hayatın çocuğa göre şekillenmesi ve değişmesi anlatılıyor.
Okuyucu olarak o ailenin hayatından sessizce geçip uyuyan bir çocuğu uyandırmamaya çalışmanın verdiği hassasiyete benzeyen bir duyguyla romanı okudum.
120 sayfa kısacık gibi görünse de sindire sindire, özel bir zaman ayırarak okunması gereken, insana dokunan ve ayrıca yazarın üslubunun da okunmaya değer olduğunu düşündüğüm bir roman "Taşların Anlattığı".
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ayfer Tunç harika bir gözlem yeteneğine sahip ve bu gözlemlerini de kaleme ustaca dökebilen bir yazar. Bu sebeple kesinlikle okunması gerektiğini düşünüyorum.
karlı bir kış günü Ankara'nın bozkırından İstanbul'a giden trenin içinde yaşanıyor olaylar. Aslında böyle söylemek birazcık sığ bir yorum oluyor çünkü olaylar 13 saatlik yolculuğun içinde -tren kardan dolayı Eskişehir'de durmak zorunda olduğu için 13 saat-geçiyor gibi görünse de aslında geriye dönüş tekniği ile kahramanların iç dünyalarına,yaşadıklarına da yönelerek okuyucuya uzun bir zaman aralığı sunuluyor.
Roman kahramanları; garson Bünyamin, radyo spikeri Selda ve banka müfettişi Ersin. Bu birbirinden bağımsız kişileri birbirine bağlayan ve olayları onun ağzından dinleyemediğimiz yalnızca bu kahramanlardan şahit olarak hayatını öğrendiğimiz biri daha var o da Şebnem. Nam-ı diğer "Ayın kızı Şebnem". Şebnem bir erkek dergisine verdiği pozlarla bu saydığım kahramanların hayatlarına öyle bir tokat atıyor,öyle bir sarsıyor ki bu zamana kadar yaşadıklarının aslında ne kadar yanlış ne kadar korkakça olduğunu ve ne kadar bir şeylerden kaçarak yaptıklarını fark ediyorlar. Evliliklerle, ilişkilerle yaşanılanlarla,baskıladıklarımızla,gizlediklerimizle ve bunun insana yaşattıkları ve yansıttıkları ile ilgili güzel hisli ve derin bir roman.
Bir katliamın sızısı.1K
Han Kang'ın Vejetaryen'den sonra okuduğum ve yine ilki kadar çarpıcı ikinci romanı: Veda Etmiyorum.
Han Kang okunduğu zaman kendine has bir üslubu olduğunu hissettiren yazarlardan. Vejetaryen kadar olmasa da bu romanda da insanı geren, huzursuz eden bir anlatım ve olaylar var.
''Her gün yüzlerce insan kamyonlara yüklenip getirilince bu insanları hapishanede daha fazla barındıracak yer kalmadığı için askerler önceki mahkûmların arasından insanlar seçerek bu insanları kurşuna dizdiler.''
Lapa lapa yağan karla 1940'lı yıllarda yaşanmış bir katliama şahit oluyorsunuz. Güney Kore tarihinin en karanlık zamanları, faili meçhullerin ve sivil katliamların damga vurduğu zamanlara.
Bu katliamları romanın üç kadın karakteri anlatıyor: İnson, annesi ve Gyongha.
Romanın sonlarına doğru insan kendini bir rüyanın, bir hayal aleminin içinde hissediyor.
Han Kang anlatımı ve anlattıklarıyla farklı ve okunması gereken bir yazar.
Evliliğin, cinselliğin, aile içi ilişkilerin ve şiddetin rahatsız edici bir şekilde anlatıldığı Vejetaryen romanını bazen irkilerek bazen gerilerek okudum.
Roman başkahraman olan Yonghe'nin vejetarjen olmasından sonra kendinde, evliliğinde, aile içi ilişkilerinde yaşanan korkunç değişimleri anlatıyor.
Yonghe vejetaryen olmadan önce kocasından dinlediklerimize göre pasif, sessiz bir kadın. Ancak bunlar rüyalar görmeye başlamasıyla değişir. Yonghe ''Bir rüya gördüm.'' diyerek vejetaryen olur ve bu her şeyin dönüm noktasıdır.
Roman toplamda üç bölümden oluşuyor: Vejetaryen, Moğol lekesi, Alev ağacı.
Birinci bölüm Yonghe'nin kocası, ikinci bölüm Yonghe'nin ablasının kocası, üçüncü bölüm de Yonghe'nin ablası tarafından anlatılıyor.
İnsan zaaflarını, insan zihninin kirli ve karanlık taraflarını anlatan farklı bir roman Vejetaryen.
Bir bekleyiş... Bir ömrün feda olduğu nafile bir bekleyiş...
Subay çıkan Giovanni Drogo ilk atandığı yer Bastiani Kalesi'ne doğru yola çıkar. Bu gidiş hayatının dönüm noktası olacaktır.
Bastiani Kalesi; tek başına, "Tatar Çölü" dedikleri kıraç bir düzlüğe bakmaktadır. Bastiani Kalesi'ndeki herkes, tüm askerler bir gün Tatarların bu çölden saldırarak savaş çıkacağını düşünür. Bir karaltı, bir ışık bu ihtimali daha da artırır.
Giovanni Drogo ömrünü bu ihtimale harcar. Günleri bu ihtimalin gerçekleşmesiyle geçmektedir. Ama gençlik yılları, aşkları, hayatının en güzel yılları onu bir bir terk eder. Bunu fark ettiğinde ise her şey için çok geçtir.
"Drogo hala asıl önemli olan şeyin henüz başlamadığı fikrinde inat etmekteydi. Giovanni, sabırla, o hiç gelmeyen anı bekliyordu, geleceğin feci derecede güdükleştiğini, artık hiçbir şeyin eskisi gibi, yani önündeki zamanın kendisine upuzun bir dönem, harcamakla tükenmeyecek bir servet gibi göründüğü zamanlardaki gibi olmadığını görmüyordu."
Hayatımızda büyük büyük beklentiler içindeyken kayıp gidenleri fark etmeyişimizi anlatan hoş bir eser. Önemli olan yolun sonu değil yolun kendisi...
