Sabitlenmiş gönderi
Sesin Ğ’siydim ben. Var olabilmek diğerlerine muhtaç, tek başıma hiçtim ben. Önceliği olmayan, sessizlerinde ıssızı, yutulmaya mahkumdum ben.
Yine de, hiçken de, mühim iniltiydim. Olamazdım ya ağrısız ben, olamazdı ağrı bensiz. Diğer nice ender kelime gibi… ''
By Mine Sekiz
HARAMİ tekrar paylaştı.
Anılardan nefret ederdi.Kötü bir anınsa eğer aynı acıyı aynı şiddetle yaşatmasa bile küçük dozlarda acıtırdı içini.İyi bir anınsa eğer o güne tekrar dönemediğin için burkulurdu yüreğin.Acıların yaşadığın için mutlulukların tekrar yaşayamayacağın için acıtırdı.
HARAMİ tekrar paylaştı.
“Benim açtığım kapılarda Dünya Savaşları oluyor. Söylesene nasıl çıkabilirim…” dedim, kucağımda ki Aids’i ona verdim.
“Bilemiyorum, benim labirentim de saray odaları vardı. Odalar altınlar, mücevherler, ipek kumaşlarla doluydu. Sofralar vardı, binbir çeşit yiyecekler ile dolu… Çıkmak istememiştim. Bir prens gibi yaşamaya devam etmek istemiştim.” dedi Tifüs.
“Ama yaşayamadın, Arşidük Fransuva Ferdinand. 1.Dünya Savaşı senin öldürülmenle başladı ve sen mutlaka savaşı görmek istedin. İnsanlığının özünü kaybettiğinde Tifüs olarak yayıldın. Lekeli humma olarak da seslenilmişti sana öyle değil mi? Birinci Dünya savaşı sırasında binlerce insanın ölümüne neden oldun.” dedim, ilerlerken. Bildiğime şaşırmamıştı. Belki de bildiğimi çok önceden anlamıştı.
“O savaşta olmamam sence de bana büyük haksızlık olmaz mıydı?” dedi Tifüs.
“Lilith demek seni de böyle kandırdı.” dedim, onu durdurup. Ama o beni itekleyip ilerlemeye devam etti.
“Benim için savaş başladı. Evet, belki farklı farklı nedenler, çıkarlar vardı. Ama ben son damlaydım. En önemli olan damlaydım. Şimdi lütfen üçüncü dünya savaşı başlamadan buradan nasıl çıkacağımızı bulur musun?” dedi Tifüs. Sanırım haklıydı.
Ama ben, savaşları affedebilir miydim?
HARAMİ tekrar paylaştı.
''Anladım, benden korkuyorsun.Üstelik korkmakta çok haklısın.Seni geceye bırakan bendim.Şimdi gecende beliren yıldızları tek tek sökmek için yine geldim.Bu an için ne kadar beklediğimi bilemezsin.Frankenstein canavarını biliyorsun ama, değil mi?Sende benim canavarımsın.Beş yaşında seni ilk gördüğümde anlamıştım.Ama önce ölmen gerekiyordu.Tamamen ölmeden seni kötülüğün içinde canlandıramazdım.Bu yüzden bekledim.Ve görüyorum ki artık hazırsın.Beni gördüğüne sevinmedin, biliyorum.Eminim, hayatın boyunca bir daha karşına çıkmamam için dualar ettin.Ama duaların seni kurtaramaz, ufaklık.'' Dedi Körebe.
.
''Yanılıyorsun, hayatım boyunca tekrar karşıma çıkman için dua ettim.Asıl korkum çıkmaman olurdu.Bulunmak istemediğinde yok olan birini, nasıl bulacaktım?!İnan bende seni arıyordum. Şimdi iyi ki geldin, Körebe!Artık senin gündüzünü ben deşeceğim.''Dedi Eyaz