insana en çok acı veren şey yaşadığı kötü günler değilmiş en güzel anılarıymış.
Halbuki insan normalde acıdan kaçan bir varlık
İnsan neden acı vereceğini bile bile hep geçmişi düşünür ki..?
Sonra gittin.
Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.
Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.
Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.
Söz dedim, söz verdim.
Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
Güneşi özledim, sonra seni
Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım.