Sonsuzluk, demiş Emily Dickinson, şimdilerden oluşur. Peki, insan yaşadığı anda olmayı nasıl başarabilir? Öteki şimdilerde hayaletlerinin girmesini nasıl önler? Kısacası, nasıl yaşayabilir?
Her zaman özlediği şey, insanların kendisini sevmesini yani, ulaştığı anda dayanılmaz bir şey olup çıkmıştı, çünkü o kendisi sevmiyordu insanları, onlardan nefret ediyordu. Birdenbire doyumu hiçbir zaman sevgide değil, nefrette bulmuş olduğunu anladı, nefrette ve kendisinden nefret edilmesinde.
Bu kızın büyüsünden ezilecekti insanlar, karşı koyamayacaklar, çaresiz kalakalacaklardı. Aptal oldukları, burunlarını hava çekip boşaltmaktan başka şeye kullanmayı bilmedikleri, her bir şeyi gözleriyle kavradıklarını sandıkları için de diyeceklerdi ki: Bu kızda bir güzellik var, bir zarafet, bir alımlılık...ve hiçbiri, gerçekten onları tutkun eden şeyin kızın sözümona kusursuz dış güzelliği değil, sadece o eşi bulunmaz, harika kokusu olduğunu bilemeyecekti!