Həyatımın elə bir periodundayam ki, məni yoran, incidən, əsəbləşdirən hər şeydən, hər kəsdən uzaq qalmaq istəyirəm. Əvvəllər düzəltməyə, açıqlamağa çalışdığım hadisələr üçün, indi bir cümlə belə sərf etmirəm. Ona görə ki, gec də olsa anlamışam ki biri səni necə qəbul edirsə O’san. İnsanlar səni görmək istədikləri kimi görür, anlamaq istədikləri kimi anlayır. Niyə sözünü, özünü tükədəsən ki ?!
Nə dünəni, nə də gələcəyi düşünməməyə, anda qalmağa çalışıram. Çalışıram deyirəm, çünki dünəndə qalan səhvlər, gələcəyin bilinməzliyi qətiyyən rahat vermir. Beləcə yuxum qaçır, səhərlər yorğun oyanıram. Səmimi görünən - amma, səmimi olmadığını bildiyim gülüşümlə işə gedirəm. Sonra yenə eyni şeylər təkrarlanır. Mən ki ən çox eynilikdən, olduğun yerdə, olduğun həyatda ilişib qalmaqdan qorxan biri olmuşam. Arzuladığım fərqlilik nədi, ümumən həyatdan nə istəyirəm bilmirəm. Amma ən azından “nəyi istəmədiyimi” çox yaxşı bilirəm. Bu başı olub, sonu olmayan cümlələri də yazıram ki, belə anlarda mənə məni xatırlatsın.