Ayşə Həsənova
@Hasanova_a
Ne kadar uzaklaşmak istesem de kendimden başka hiç bir yere kaçamıyorum.
Şu anda okuduğu kitap
Deyəsən, müəllimliyin ən gözəl tərəfi - parıldayan gözlərlə, həvəslə səni dinləyən şagirdlərinin olmasıdır. “Bugündən kimyanı sevərək oxuyacam” deməsidir. Onlardan ilk xatirə 🪻
Reklam
Bir gündə 6 sinifə dərs deyəndən sonra mən:Edebiyat
Öfke yakıttır. Öfkeyi hissederiz ve bir şeyler yapmak isteriz. Birisine vurmak, bir şey kırmak, kriz geçirmek, duvara yumruk atmak, o hergeleye haddini bildirmek. Ama biz nazik insanlarız ve öfkemizi bastırır, reddeder, gömer, engeller, saklar, onunla ilgili yalan söyler, ilaçla yatıştırır, üstünü örter, yok sayarız. Onu dinlemek dışında her şeyi yaparız.
Acı bana dikkat etmeyi öğretti. Acı sırasında, korkunç gözüken geleceği düşünmemek, üzücü geçmişi anımsamamak için şimdiye dikkat etmeyi öğrendim. İçinde bulunduğum an, benim için her zaman en güvenli yer oldu.
Payız gəldi, qərib oldu dəniz.Hayata Dair
Payız yenə gəldiyini demədən göstərir ~ mən əvvəllər yağışı sevən biri olmamışam. Tutqun havalar, sisli göy üzü, yağış səsi bir çoxunun əksinə mənə hüzurlu hiss etdirməyib. Nəmdən saçlarım şişib, özüm isə üşümüşəm. İndi yağan yağışa baxıb “necə sakit hiss etdirir” deyirəm. Soyuqda dayanıb izləyirəm, üşümürəm. Saçlarımın şişməyi bir məna ifadə etmir. Yağış eyni yağışdısa, dəyişən nədir bəs ? Evimdə tapmadığım sakitliyi yağışın səsində duyuram, darıxdığım qoxuları anımsayıram. Yağış insanların soyuqluğu qədər üşütmür. Saatlar beləcə keçir~ gözlərim gülür, kipriklərim nəmlənir.
Reklam