Hatan Hatan
@Hatan1
6 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ne saçma! Neden Giovanni Drogo, annesiyle vedalaşırken kaygısız bir biçimde gülümseyemiyordu ki? Neden onun son öğütlerine kulak bile vermiyor, o çok yakın ve çok insani sesin tonunu güçlükle algılayabiliyordu? Neden her biri yerli yerinde duran saatini, kırbacını, kepini bulamayıp, odasında kısır bir asabiyetle dönüp duruyordu? Savaşa gitmiyordu ya! Halbuki, aynı saatlerde, yüzlerce teğmen, eski okul arkadaşları, baba evlerini, neşeli kahkahalar arasında bir şölene gidermişçesine terk ediyorlardı. Neden onun dudaklarından, sevgi dolu ve yüreklendirici sözcükler yerine sıradan ve anlamsız lakırdılar çıkıyordu ki? Her değişimin kendisiyle birlikte sürüklediği umut ve kaygıları tatdığı bu eski evden ilk kez ayrılmanın acısı ve annesine veda etmenin heyecanı yüreğini doldurmaktaydı ama tüm bu duyguların üzerinde tanımlayamadığı güçlü bir düşüncenin ağırlığını, adeta değiştirilemeyecek bir şeylerin olacağını, neredeyse dönüşü olmayan bir yola çıkışın sezgisini hissediyordu.
Rüstemle Sohrab
Rüstem, yiğit düşmanı Sohrab’ı savaşta ölümcül bir biçimde yaralar. Ancak, onu uzun zaman önce yitirdiği oğlu olduğunu öğrenince kahrolur. Oğlu Sohrab’ın son sözlerini acıyla dinler:
“Eğer sen gerçekten benim babamsan, kılıcını oğlunun kanıyla kirletmiş oldun. Ve bunu sırf inatçılığından yaptın. Yüreğini sevgiye döndürmeye çalıştım, sana yalvardım; çünkü sende annemden izler bulacağımı sandım. Ama yüreğine boşuna seslenmişim. Şimdiyse birbirimize kavuşmak için artık çok geç...”
“Bir daha oku, lütfen, Emir,” derdi Hasan. Bazen de tam bu bölümde gözleri yaşarırdı. Ben de her seferinde kimin için ağladığını merak ederdim: üstünü başını paralayan, başını küllere gömen acılı Rüstem için mi, yoksa son nefesini verirken bile babasının sevgisinin özlemiyle yanıp tutuşan Sohrab için mi?
Ben şahsen Rüstem’in yazgısını o kadar da trajik bulmuyordum. Sonuçta, bütün babalar içten içe oğullarını öldürme arzusu beslemez miydi?
