Tek başına duran ağaçlara daha da hayranım. Yalnız insanlar gibidir onlar. Şu ya da bu zaaftan ötürü sıvışıp giden münzeviler gibi değil, yalnızlaşmış büyük insanlar gibi…
Cümleler kafamızdayken diye düşündüm onları kağıda geçirmemizin garantisi henüz yoktur. Cümleler bizi ürkütür, düşünce bizi ürkütür, sonra cümle, sonra cümlenin yazmak istediğimiz muhtemelen artık kafamızda olmayışı. Çoğunlukla bir cümleyi çok erken yazarız
sonra bir başkasını çok geç; cümleyi doğru anda yazmamız gerekir yoksa kaybolur.
Kendilerini o kadar beğenirler ki ötekini, hasta olanı durmadan incittiklerinin farkına bile varmazlar, yaptıkları söyledikleri her şey bizleri incitir. Böylece hastayı, o artık kaale alınmayıncaya kadar adım adım arka plana iterler. Hasta da kendi arka planına çekilir. Ama her yaşam her huzur yalnızca bir kişiye aittir ve bir tek ona aittir.