Gece herkes için aynı karanlıkta kapanır ama benim içimde farklı bir ışık yanar; sustuklarım konuşur, kaçtıklarım yerini bulur. Yorgunluğumu sakladığım yerden çıkarır gece, kimse görmeden omuzlarıma koyar ve “devam et” der. Ben her şeyden biraz eksik, kendimden biraz fazla kalırım bu saatlerde; ne tamamen vazgeçmişimdir ne de bütünüyle tutunmuş. İçimdeki kırık yerlerden sızan cesaretle ayakta dururum; çünkü öğrendim ki iz bırakmak, bağırmakla değil, sessizce var olmakla olur. Ve ben, gecenin kalbine adımı fısıldayanlardanım.