"Nedendir bilmem ama bunun şart olduğunu hissediyorum. Hikaye bitmeli, bu iş tamamlanmalı, artık anlatacak bir şey kalmadı. Geçmişin hesapları, çekilmiş acılar, insan vahştinin izleri gömülmeli."
"Başka bir evrende kalsan, yinede aynı oksijene muhtacız..." Keşke bunun anlamını bilseydi, sustu cevap vermedi, bende sustum.
(Bilinmeyen bir yazar... 'H')
Yani gerçekten ben bilmeden, anlamadan yaralı bir adama yarabandı oldum. Ve bu bir süre sonra alışkanlıktan çok bağımlılığa dönüştü...
"Seven bir insan sevdiği kızın başkasıyla mutluluğundan çok onun kendisiyle mutlu olmasını ister bayım..." uzun bir süre susup sonra devam etti.
"Evet... Senin başkası ile mutlu olmanı çok isterim. Seni mantığım ile seviyorum... Beni anlayabildiğin için, benim için doğru kişi olduğun için. Ben seni kalbim ile sevmedim." Dedi, kalbim kırılmıştı ama sustum.
"Hazal'ın mutluluğunu istermiydin?" dedim iç çekerek. Vereceği cevabı çok merak ediyordum, peki kalbim bu cevaba dayanabilirmiydi?
"Hayır." Dedi sadece.
O beni mantığı ile sevmişti, Hazal'ı kalbiyle... ben ise onu kalbim ile sevmiştim, mantığımı susturarak sevmiştim.
(Bilinmeyen bir yazar...)