Hatice POLAT
@Haticeepolattt
Because I am worth it!
Hypatia...1000Kitap
"Yanlış da olsa düşünmek hiç düşünmemekten daha iyidir." Ne güzel söylemiş Hypatia.
Bir kadın olarak 1600 sene evvel erkek egemenliğine tek başına kafa tutmuş bir düşünürdür, filozoftur, insandır. Özgürlüğün önemini, kendinin özgür olduklarını zanneden, esaret altındaki insanlara bıkmadan usanmadan anlatmaya çalışan kişidir, Hypatia.
Bu kitabı okumadan önce bu özgür kadını tanımıyordum. Yaklaşık 17-18 kısa bölümler içeren bu kitap Hypatia'nın öğrencisi olma isteği uyandırdı bende. Her bölümde farklı bir ders vardı sanki. Ve kitabı okurken altını çizmeden geçilemeyecek o kadar fazla paragraf, cümle ve kelimeler vardı ki; hem gözünüz hem kaleminiz kitaptan bir an bile ayrılmadan kitabı okuyorsunuz.
Kitabı bitirdiğimde ise hayatı zorluklarla geçen ama özgür olma fikrinden asla ödün vermeyen bir kadınla tanıştım. Düşüncelerinin yanı sıra kadın olmasından dolayı vahşice katledilen bir kadın, bir insan...
Düşüncelerin cinsiyetinin olmadığını, tekrar tekrar düşünmemiz gerektiğini ve özgürlük ve esaretin türlerini öğreniyor insan okudukça. Daha da düşündükçe gerçekten özgür müyüm yoksa esaret altında mıyım, diye düşünüyor insan. Özgürlüğün cesaretle ilişkisini, esaretin ise korkaklığın sonucu olduğunu anlıyoruz.
Bu kitap bugün bana düşünmem gereken çok şey verdi. İyi mi oldu derseniz evet sonuçta "Yanlışta olsa düşünmek hiç düşünmemekten daha iyidir."
Hypatia: Yanlış da Olsa Düşünmek Hiç Düşünmemekten Daha İyidir - HypatiaTuğba Sarıünal · Destek Yayınları · 20202,255 okunma
Reklam
Son iki günümü üstatlar ile bir şölende oturup, sevgi ve dostluk üzerine bir söyleşi yaptığımız masada buldum kendimi. O masadan hiç kalkmayı istemedim keşke daha çok konuşsalar dedim.. Gözümü kırpmadan dinledim onları... Tutkuyla okuyanlar bilir, kitabın bir bölümünden sonra kendi sesinizi duymazsınız karakterler konuşmaya başlar siz dinlersiniz. Işte ben bu kitapta sadece dinlemeyi seçtim konuşmak aklıma bile gelmedi açıkçası. Önce sevgi nedir onu öğrendik sonra sevginin ne olmadığını ve bütün öğrendiklerimizi çürüttük.. (Konuşmanın daha verimli geçmesi için hayatımda düşüncelerine önem verdiğim insanlarla bunu çok yaparız kendi fikirlerimizi çürütmeyi tabiki bu kadar başarılı değiliz ama deniyoruz.) Sonra çıkmazlara girdik başa döndük. Sohbette kesin bir kanıya varılamasa da sevgi üzerine sanki bir ömürlük bilgi edindik. Sonra başka bir sohbette dost nedir tartıştık olayların sıralaması aynı; düşünceler paylaşıldı, kabuller yapıldı, yapılan kabuller çürütülerek bir çıkmaza girildi. Kitabın son sayfasına gelip düşünmeye başladım. O kadar şey öğrendim ki sanki bu bilgilerle hep bir çıkmazın içinde kalacağım gibi ama bu kadar üstatla sohbet etmeye değerdi...
Kitabı elinize alıp okumaya başladığınızda, her şeyi az olan bir ülkenin adım adım gelişme serüvenine tanık oluyoruz. Her yer hatta neredeyse her bölüm anlatılan sistemlerin düzeltilme çabasına ben hayranlık duydum. Kitabı bitirdiğinizde ise aslında bize çok yakın olan bir karanlık var. Fin halkının geçmişte yaşadığı fakat bizim 21. yüzyılda aşina olduğumuz bir karanlık... Hiç azalmayan bir karanlık... Bu kitabı okuyacakları bir uyara içinizde aydınlığa açılan bir kapı oluşuyor, eğer karanlık sizi rahatsız etmiyorsa okumanızı tavsiye ETMEM, çünkü bu aydınlık beraberinde hüzün, sürekli çalışma ihtiyacı ve karanlığıyla mutlu olanlara karşı bir savaş başlangıcıdır..
He unutmadan benim okuduğum yayınevinin basımında yazım hataları biraz fazla geldi kitaba dalıp gittiğinizde okurken rahatsızlık vermeden düzeltilebilecek yanlışlar fakat yine de böyle hatalar istemeyiz bence...
Bir Zweig serüvenimin sonuna daha geldim... Bir kaç saatlik yolculuğa cıkmış gibiyim, yaşadığım saatleri birkaç saate indirgeyebilirim fakat okurken hissettiğim duygu durumunu ve getirdiği öğretileri indirgeyebilecek ne bir kelime yazabilirim ne belirli bir kalıpta betimleyebilirim sanırım.. Okuması kolay anlaması güç kitaplar vardır.Hani bir çırpıda bitirirsiniz ama onun içinden almanız gereken daha bir sürü şey vardır ya işte Stefan Zweig ile hep bu duyguyu yaşıyorum.. Amok Koşucusuda öyle bir yoldaştı benim için.. Sanki gerçekten o gemide birincil ağızdan kadının onuru icin verdiği mücadeleye şahit oldum.. sanki bir Amok koşucusuydum ve anlatıcıdan durmadan anlatmasını istedim ve amok koşucusunun kadına verdiği şeref sözüne ne kadar sadık kaldığına şahit oldum..
Bu kitabı okudugum saatlerde aslında hayatımda ne kadar amok koşucusu olduğunu farkettim hatta her insanın kendine has bir Amok koşucusu olduğunu... Belki doğru kelime tam olarak Amok koşucusu değildir ama bence hepimiz hırslarımız, duygularımız, hedeflerimiz ve isteklerimiz doğrultusunda bu tabire çok yakın bireyleriz.. Bundan gurur mu duymaliyiz yoksa bu duyguları azaltmalı mıyız emin değilim ama sonunda kendimize zarar geleceğini bile bile bir koşuda olmak sanırım korkutucu geliyor kulağa..
Çok yalnız hisseden ve hiç sevilmediğini düşünen Edgar'ın duygusal büyüme macerası.. Başta Edgar'a çok üzülüp annesine hatta ailesine deli gibi kızıp daha sonra mutlu sonla bitmesi kitaptan yeterince tatminlik duygusu almamıza yetiyor bence. Yine bir solukta okuduğum Stefan Zweig kitabı. Içeriği, kalemi eleştiremeyeceğim kadar güzel olan bu yazarın kitaplarina beni bağlayan şey sanırım 'Mutlu Son'lari hele böyle mutsuz günlerde bu tür sonlar bir nebze de olsa yüzümüzü güldürmeye yetiyor.
Reklam