Kendime ancak yetiyorum, ancak kendime çare olabiliyorum, o da ne kadar oluyorsa.
Şehir, insanın kendini düşünmesine, kendine care olmasına bile fırsat bırakmıyor ki, annesine babasına çare olsun. Tahsilliyiz belki, iyi okullarda okuduk, sözüm ona kültürlüyüz, yetistirdik kendimizi, paramız var, yabancı dilimiz var, görgümüz var. Ama çaremiz yok. Bu gerçek. Hepimiz çaresiziz.
Insanın annesinin hic değilse mezarı olmalı. Sarılmak, ağlamak, gitmek, dertlesmek, kızmak, bagırmak, sikâyet etmek, af dilemek icin gidebilecek bir yeri olmalı