Zarif bir mısra
@Hatip33
28 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Yol boyunca ,yaşamı ve ölümü ayıran çizgi ağır ağır ortadan kayboldu. Çizginin hangi yanında kimin kaldığı belirsiz. Belki bölünen sensin; kalbin gövdenden ayrıldı, ruhun başka yerde. Paramparça oldun. Herşey sustuğu anda bir dehlizin derinlerindeydin. Gün ortasında yıldızsız bir gece çöktü.
Füruzan yok.
Bir daha yıldızlar hiç görünmeyecek gökyüzünde.
Reklam
Sen olmayınca, yokluğun karanlığına yuvarlanıp kayboluyorum. Kimseler inanmıyor bir hayatım olduğuna. Elimi tut, yüzüme bak, beni hatırla, rahminde iki kişilik umut büyüt, iki kişilik rüya. Varlığıma şahitlik et.
Nasıl oluyor da en büyük yokluk sancısını, en yoğun kaybetme korkusunu ona en yakın olduğun anlarda yaşıyorsun?
Her insanın kendisine öfkelenme, kendisiyle kavga etme ve kaybetme hakkı vardır. Yoldan çıkmış günahkar bir dervişim ben. Kefaret niyetine bir umutsuzluğa tutundum: Seni seviyorum.
Bu hengamenin ortasında görmeye ihtiyaç duyduğum yalnızca tek bir kişi var ve onun nerede olduğunu bilmiyorum.
Reklam