Kendimi kendime göstermeliyim, ama gördüğüme rıza göstermemeliyim. Gördüğümden ezilmem gerek. Bir insanın daha kendi hayalini batırdığını hiç değilse kendime göstermem gerek, ah Nazif ne yapacaksın?
Çünkü malum insan kendi kendine duruşlarını duruştan, sorulmadan söyleyişlerini açıklamadan, çağrılmadan gelişlerini seferden sayar. Sonra da bir uzun yorulur ve bir dolu anlatacağı olur, ama inandıracağı olmaması bundan mıdır?
Sizi bekliyorum. Sizi göreceğim; içimde bir şey koşacak. Siz görmeden geçeceksiniz. Ben kederle sevinci duyup dalacağım istediğim aleme. Dünyayı yeniden kederle kuracağım. Sonra çarşılardan çarşılara, insan sesleri arasında, her şeyi sizinle kurulmuş bir şehirde dolaşacağım.