İnsanların çoğu, gerçekten yaşamak yerine yalnızca var olur. Oysa bazı anlar vardır; bir gökyüzü, bir sessizlik, bir akşam vakti… İnsan o anlarda kendi ruhuna yaklaşır. Hayatın bütün gürültüsü uzaklaşır ve geriye yalnızca insanın iç sesi kalır. Belki de insan kendini en çok, kimsenin olmadığı yerlerde bulur.
— Virginia Woolf