Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır, Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini, Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim... Cahit Sıtkı Tarancı
Özlemini hissettiğim şeyi, yani ahlaken iyi insan olma isteğimi kelimelere dökmeye kalkıştığımda, önemsenmemeyle; karşılaşıyor tam tersini yaptığım zaman, yani olumsuzlanabilecek isteklerimi dile getirdiğim zaman ise alkışlanıyor, destek görüyordum.
Gözlerim görmeden evvel seni gönlüm tanıdı
Adımız boş yere aşık değil, avare değil...
Çekerim anlamadan, dinlemeden hasretini
Bu gönül derdine vuslat bile bir çare değil.
Sayfa 272 - Yapı Kredi Yayınları, 19. Baskı·Kitabı okudu