Hayri Varol
@HayriVarol
Tanınmamış Kişi, Ayçiçeği Tarlalarına Beton Dökülürken, Kazak Gölü'nde Kanat Çırpan Beyaz Kuğular ve Gadaşım kitaplarının yazarı.
Bafra, 1 Temmuz 1971
134 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Öldürülen Roman hakkında
Sürükleyici bir polisiye okudum...
Tekrarlıyorum; yerli ve yeni yazarlara şans tanıyın, peşin fikirli olmayın...
Dahası, size sunulan ve adeta dayatılan kitaplar ve yazarlar etrafında dönüp durmayın...
Reklam
Sel hakkında
Puan vermedi
İmam-Hatip'de okuduğum yıllarda bir büyüğümün tavsiyesi üzerine okumuştum bu romanı... O günlerde bende etki bırakmış olmalı ki, biraz da nostalji olsun diye internet üzerinden arayarak bir sahaftan satın aldım ve yeniden okudum...
Ortalara geldiğimde biraz baydı beni, sonunu zor getirdim... Her ne olursa olsun, bir kitabı yarıda bırakmak gibi bir huyum yoktur...
Sona yaklaşırken, zaten ortalarında yazılış amacını hissettiğim kitabın sonunda net olarak anladım... O yıllarda hayranı olduğum Yavuz Bahadıroğlu'nu son yıllarda yeniden değerlendirmiş ve okumaya değmez sonucuna varmıştım... Dedim ya, biraz da nostalji olsun diye yeniden okumak istemiştim, çünkü bu günlerde, 33 yıl aradan sonra o kitabı okuduğum şehirdeyim...
Sonuç olarak, kitap tamamen, sinsice Cumhuriyet ve Atatürk düşmanlığı amacıyla, bir kahramanlık hikayesi üzerinden kaleme alınmış...
Bizi de o yıllarda milli ve dini motifleriyle etkilemiş demek ki...
Lâkin, tabiri caizse, artık yemiyoruz bunları...
Bir kez daha anlıyorum ki, milletimizin kafası bunun için karışık; en hassas olduğu yerlerden yakalıyorlar insanlarımızı...
Tahta Kanatlardan Çelik Pervanelere hakkında...
Bu kitap, modern dünyanın gürültüsü içinde kaybolmuş insanın sessiz çığlığını topluyor.
Yazar, her öyküde sanki eski bir evin tozlu penceresinden bakıyor; dışarıda değişen, çarpılan, hoyratlaşan bir dünya, içeride ise hâlâ sıcaklığını koruyan, fakat artık pek kimsenin uğramadığı bir çocukluk, bir mahalle, bir komşuluk, bir yemin, bir söz...
Yazarın en çok vurduğu yer burası: eskiden var olanın kaybı. Ama bu nostalji ucuz bir özlem değil. Tam tersine, bugünün ahlâkî ve duygusal yoksullaşmasını göstermek için kullanılan keskin bir ayna.
Öykülerin çoğu "eskiden böyle değildi" cümlesiyle bitmiyor; daha çok "şimdi böyle olduğu için artık o eski hâl ile nefes alamıyoruz" hissi bırakıyor.
Kitap, çağdaş Türk toplumunun ahlâkî omurgasının çatırdadığı yerlere parmak basıyor, fakat bunu bağırmadan, genellikle sessiz bir sitemle, ara sıra da ince bir hicivle yapıyor.
Tüketim çılgınlığı, statü kaygısı, dijital yalnızlık, aile bağlarının para ve menfaat ekseninde yeniden tanımlanması, sözün ağırlığını kaybetmesi, vefasızlık…
Yazar bunların neredeyse hepsini tek tek öyküleştiriyor.Fakat ilginç olan şu: eleştiriyi yaparken "eski iyiydi, şimdi kötü" basitliğine pek düşmüyor. Eski de kötüydü, evet; ama o kötülüklerin arasında hâlâ bir insan sıcaklığı, bir utanma duygusu, bir "gözümüzün içine baka baka yalan söyleyememe" hali vardı. İşte yazarın en çok özlediği ve en çok acı çekerek yazdığı şey bu kaybolan incelik.
Bir Var Bir Yok romanına dair..
Bildiğin yerleri bir filmde görmek, aşina sokakları bir TV kanalında izlemek, dost bir yüzü bir gazete sayfasında görmek, o anlarınıza bir başka heyecan katar değil mi?
Ve tabi ki, bunların hepsine bir romanda rastgelmek, bir roman okuyucusu için inanılmaz heyecan vericidir.
Roman okumak, film izlemek gibi değildir. Filmde canlanmış, şekil bulmuş, vücuda dönüşmüş kareleri kahramanları izlersin; oysa romanda mekanlara ve kahramanlara sen şekil verirsin, hayal gücünü çalıştırırsın.
Yazar tarif eder ama biçimi sen hayalinde oluşturursun.
Bunu bildiğin yerleri okurken ise başka bir şekilde çalışır hayal gücün.
Okuduğun yerlerde yaşanmışlıkların vardır, onlarca, yüzlerce anıların, hatıraların vardır, tanıdıkların vardır.
Emre Seven Hocamın bu romanında kısmen bunu yaşadım.
Bir Şehr-i Samsun Romanı olan "Bir Var Bir Yok" bir zamanlar sokaklarında ve caddelerinde yürüdüğüm, sahilinde denizini uzun uzun seyrettiğim, memleketimin romanı.
İnsanlar severler böyle şeyleri; yani, memleketini, köyünü, mahallesini, tanıdığı simaları, filmlerde, romanlarda görmekten başka bir keyif duyarlar.
Ben de bu romanla yasadım bahsettiğim keyfi.
Eminim ki, Emre Hoca, hikayesini anlatmaktan daha ziyade Samsun'u anlatmak hevesiyle yazmış bu romanı.
Samsun'u edebiyat sayfalarına taşımak, naif ve ince ruhlu roman okuyucularıyla şehrini buluşturmak, Samsunluları gülümsetmek, Samsun'u övmek, Samsun'u sayfalarda sevmek ve de sevdirmek istemiş.
Çünkü biliyorum ki, o, iflah olmaz bir Samsun sevdalısı. Samsun, denildiğinde Emre Hoca için akan sular durur. Hele ki, söz konusu Samsunspor ise aksi bir durumda aranız bile açılabilir.
Böyle bir adam yazmış işte Şehr-i Samsun romanını.
Varın gerisini siz düşünün. 
Hayri Varol
Hayri VarolSözgelimi hakkındaHayata Dair
Sizleri Kul Ermiş ile tanıştırmak istiyorum... Ve tabiki şiirleriyle de tanışmanızı çok arzu ediyorum...
Kul Ermiş, yani bizim Mustafa Ermiş hocamız, abimiz, büyüğümüz, benim zayıf anlatımımla tarif edilebilecek biri değildir...
Mükemmelin de üzerinde bir insan olduğunu daha ilk görüşte anlayabilirsiniz..
Bir araya geldiğimiz toplantı ya da etkinliklerimizde en çokta onu bir kez daha görebilmiş olmanın mutluluğunu yaşatıyor hepimize... Hepimiz de onu çok seviyoruz, o da hepimizi çok seviyor... Bunu o kadar belli ediyor ki, resmen bir baba şefkati görüyoruz her tavrında...
Muhteşem bir insan sevgisi taşıyor, Kul Ermiş... Bunu şiirlerinde ve yazdığı her satırında bariz bir şekilde görebilirsiniz...
"Sözgelimi" onun şiirlerini topladığı çok kıymetli bir kitap...
İnsanı bulacaksınız kitapta... Yaratılışını... Gelişimini... Evren üzerindeki seyrini... Hatta, ölümünü...
Yarışmalarda defalarca dereceler elde eden şiirlerini anlatmaya ise benim gücüm yetmedi...
SÖZGELİMİ kitabını bulun, derim...
Selam ve saygı...
Reklam