Hayri Varol
@HayriVarol
Tanınmamış Kişi, Ayçiçeği Tarlalarına Beton Dökülürken, Kazak Gölü'nde Kanat Çırpan Beyaz Kuğular ve Gadaşım kitaplarının yazarı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
kısa geçmiş zaman..İnsan ve Duygular
Hasan ile İsmail'i de çağırmış, Bafra'daki arkadaşlığımızı Çerkezköy'de sürdürmeye karar vermiştik..
Sene 1993, ama hangi ay bilmiyorum, daha doğrusu şimdi hatırlayamıyorum..
Ben, 93'ün Mart ayında gelmiştim, onlarda benden bir kaç ay sonra gelmişlerdi, her neyse orası çok önemli değil, aklıma gelen bambaşka bir konu şimdi..
Alelacele bir ev tuttuk o gün, o günkü Fevzipaşa, bugünki Yıldırım Bayezit mahallesinin dereboyunda.. Şimdi oralarda dev konutlar var, tam yerini gösterebilmek çok zor..
Ev dediğime bakmayın, bugün o evi gören olsa asla o yapıya, ev, demez.. Hele de, şuan üzerindeki lüks konutlarda oturanlara bunu hiç anlatamazsın..
Geçmişte, muhtemelen bir ahırdı, ya da kümes filan.. Ben ahır olma ihtimalini daha yüksek buluyorum..
Beyaz briketten yığılı, üzeri kırmızı kiremit, tahta kapılı, kare biçiminde küçük bir penceresi olan, dışı kireçle boyanmış, içi çıplak sıvalı, sonradan eklenen girişinde dimdik duramadığımız, indirme bir yapı.. Dibinde beton yok..
O gün, detayı hatırlamıyorum, biz mi yaptık, yoksa birine mi yaptırdık, tam aklımda değil, bir şap atıldı zemine, en azından bir düzlük olsun diye.. Akşama kadar da kurudu, ya da biz kurudu kabul ettik, belki de tam kurumamıştı bile..
Akşam oldu, arkadaşlarımla birlikte başımızı sokacağımız evimize sığındık..
Başımızı soktuk yani, ama kıçımız açıkta..
Üç kişiyiz, yatak, yorgan adına sadece bir sünger yatak bir de battaniye var elimizde, o da tek kişilik..
Hiç bir şeyimiz yok başka, hiç bir şeyimiz.. Üzerimizdeki giysilerimiz, bir kaç parça da yedekleri, hepsi bu.. Kapkaçak namına dersen, o da sıfır.. Elimizde olanlar, dibinin şapını yeni attığımız ev, bir sünger yatak, bir battaniye..
Üçümüzde o yatağa uzandık o gece, üzerimize de o tek battaniyeyi çektik..
Ben, daha önce geldiğim için daha bir
benim hüzünlü orospularım'a dair..Roman
Puan vermedi
“Benim Hüzünlü Orospularım”, 1982 Nobel Edebiyat Ödüllü, Gabriel García Márquez’in, doksan yaşına girmiş bir adamın aşkı tatmasını anlatan kısa bir romanı...
Yazarını, dünyanın en iyi yazarları arasına yerleştirmiş olan bir roman..
Eleştirmenlerin genel çoğunluğu, müthiş bir aşk hikayesi, mükemmel bir anlatım olarak yorumluyor olmasına rağmen, hikayesini çok itici bulduğum, ülkemizin bir bölümünün sancılarını çektiği, kamburu olan bir durumu işlemiş ve tuhaftır ki, yazarını zirveye taşımış...
Bir İspanya hikayesi olan, Meksika halk şarkısı Delgadina'ya da yer verilmesi, romandaki kıza da bu ismin verilmesi kitabı daha da itici bir hale getirmiş..
Hikaye aralarında, Dünya Klasiklerine ve yazarlarına ve aynı zamanda Mozart, Fellini, Verdi, Satie, Brahms gibi müzik adamlarına ve eserlerine selam vermesi okuyucuya zenginlik katıyor ve eğlenceli hale getiriyor..
Kısa bir roman olması açısından da sıkıcı olmadığını söyleyebilirim..
Okunabilir..
Başka bir seçeneğiniz varsa, okunmayabilir de..
bambu sapı hakkındaRoman
Kuveytli bir baba ile Filipinli annenin gizli evliliğinden doğan Jose Mendoza ya da İsa El-Tarauf'un kimlik ve aidiyet arayışı.. İsa ya da Jose, İsa mı, Jose mi, ülkesi Kuveyt mi, Filipinler mi?..
İçe dokunan bir hikâye..
Romanı ben oldukça sevdim..
