Zeynep
@Haytaaa
İçimizdeki Şeytan’ı okumadıysanız kessinlikle okumalısın ben çok beğendim. Konusunu anlatıp spoiler vermek istemiyorum. Bu yüzden kitabın içinden rastgele sayfalar açıp birer cümlecikler bırakacağım aşağı.
.
.
Hep böyle küçük şeyler yüzünden üzülürüm.
Acaba dünyada benim kadar manasız şeyler düşünen var mıdır?
binbir şekle sokup söylemek arzusuyla yandığım tek şey: o da sizi sevdiğim.
hiçbir insan seven bir insan karşısında alakasız olamaz.
Zamanın olduğu yerde kaldığını ve bizi huşu içinde dinlediğini fark etmiyor musunuz?
saadetin bizi korkutacak kadar çok kesik olması nedir bilir misiniz?
Bir şeyler… Bir şeyler olacak… Ne yapabilirim?
Bir insan tarafından sevilmek bu kadar fena mı?
Birbirimize ne zaman sen diyeceğiz?
Acaba kafama bir çalı süpürgesi ile temizlemek mümkün mü?
Şimdiki zamanda herkes derdi üstünden atmaya bakıyor.
karanlık her şeyi birbirine uydurmuş, birbirinin içinde eritmiş.
Bak karşıdan dağınık bulutlar geliyor.
Allah kahretsin hayatımız var!
Bunu düşünmedim… Fakat ne malum, belki de düşündüm.
kafamdan neler, ne sefil şeyler geçiyor.
Ne aradığımızı bilmeden aramak…
tam yaşamaya başladığım bu andan itibaren beni öldü saysınlar.
dünyada yalnız yaşanır mı?
Reklam
Sanırım ennn sevdiğim yazarlardan bir olan Jeanette Winterson 1600lü yılların İngilteresinde yani cadılık kavramının yoğun olduğu bir dönemde geçiyor. 1612 yılında Lancashire de bir grup cadı yargılanıyor ve bu yargılanma kayıtları tutulmuş ilk cadı yargılanması. O zamanın hukukçusu Thomas Potts bu yargılanmayı “Lancashire İli Cadılarının Harika Bir Şekilde Ortaya Çıkarılması” şeklinde kayda geçmiş. Jeanette Winterson da bu kayıtlarda yola çıkarak bu kitabı yazmış. Yazarımız zaten tarihsel kurgu kitaplarını bence çok iyi yazan biri. Bu yüzden bu kitabını da bir çırpıda okuyup bitirdim. Zaten 184 sayfa hemen bitiyor. Ama sonu biraz çabuk geldi ve bi anda bitti. Sanki kitapta eksik sayfalar varmış gibi hissettim.
Kitaplardan pek alıntı yapmıyorum ama içinde geçen şu cümle benim biraz içimi ısıttı:
“Işık o kadar hafifti ki sanki ışığın kendisi değil, anısı gibiydi.’’
Bu kitabı Barış Özcan’ın Bir videosundaki tavsiyesi üzerine almıştım. Ancak pek de bana hitap eden bir kitap değilmiş.
Kişisel gelişim kitaplarını pek sevmiyorum ve bence bu kitap kişisel gelişim kitaplarının en ince ama en etkilisi. Çok mu iddialı konuştum bilmiyorum. Öğüt tarzında kitapları seviyorsanız okuyacağınız en iyi kitaplardan biri olabilir.
Kitap bir ermişin hayata dair sorulan sorulara (din, özgürlük,evlilik,çocuk,yeme içme...) verdiği cevaplardan oluşuyor. 60 sayfalık ince ama dolu dolu bir eser.
Şiirsel bir dille yazılmış. Tınıya kapılıp yarım saatte okuyup bitirebilirsiniz. Ama bence okurken yavaş yavaş ve sindirilerek okunması gereken bir kitap.
Halil Cibran’dan okuduğum ilk kitap ermiş oldu ancak üniversitede iken resim eserleri üzerine bi kongreye katılmış ve eserlerini epey beğenmiştim. .
