Çünkü ben, ta çocukluğumdan beri, dışarıya, insanlara karşı istidatlı görünmek ile, zihnimin içinde işe yaramaz biri olduğuma dair bir kanaat beslemek arasında süregiden çelişkinin içinde yaşamış biriyim.
O felah bulsun yeter, ben kendiminkini zahir bulurum.O ne isterse onu yapabilir , yeter ki ırak olsun, benden filhakika ırak olsun, bir başkasına ait olsun, bütün her şeyden bezmiş olsun, veya asla anlamamış olsun...
Bu da ne? Bu da ne demek? İçimde bir dalgalanma var, fırtına karşısında korkuyla dalga dalga titreşen orman gibiyim. İçimi burkan bu önsezi de ne? Kendimi artık tanıyamıyorum.