Bir insana ihtiyaçlarını göz önünde bulundurmadan akıl vermeye kalkışmak, onun özyeterlilik duygusunu -güçlüklerin üstesinden kendi başına gelebileceğin olan inancının- zedeleyebilir. Yardım istemediğimiz halde başkalarının bize yardım ettiklerini gördüğümüzde "Demek yetersiz ya da beceriksizim." sonucunu çıkarırız ve iç sesimiz bu duyguya takılıp kalabilir.
Ne kadar merhametli olursanız olun yardım talebinde bulunmayan birine öğütlerde bulunmanın tehlikeli olabileceğini gösteriyor. Yanlış zamanda verilen öğüt ters tepebilir.
Destek kaynaklarını çeşitlendiren kişilerin -yani farklı ihtiyaçlar için farklı ilişkilerden yardım alan kişilerin- daha çok fayda gördükleri gösteriyor.
Deneyimleri normalleştirmek bize psikolojik bir rahatlama sağlar; bu olayın bir tek bizim başımıza gelmediğine başkalarının da benzer şeyler yaşadığını bilmek ne kadar tatsız olursa olsun bunun da hayatın bir parçası olduğunu bilmek bizi rahatlatır.