Hazal
@Hazally
51 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İyi ki okumuşum dediğim bir kitaptı. Yazarın anlatış tarzı, karakterleri olsun mükemmel ötesiydi. Kah gururlandım, kah üzüldüm, hak eşekli kütüphaneci gibi bende acı çektim. Romanın içindekiler günümüzü yansıttığı için biraz da kahroldum. Herkesin açıp okuması gerektiğini düşünüyorum. Çok eski olmayan geçmişi okumayı sevdiğimi fark ettim. Derslerde öğretilen basma kalıp cümlelerin arkasında öyle basit anlatılıp geçilecek olaylar olmadığının bilincine vardım. Eşekli kütüphaneci olmanın öyle kolay olmadığını Mustafa amcanın canını dişine takarak didindigini okurken hem tüylerim diken diken oldu. Hemde boyle insanların var olduğunu bilmek beni de gururlandırdı. Sanki köylere eseklerle bende kitap taşıyorum öyle muhteşem bir anlatiş. Iyi ki okumuşum. Bu sene okuduğum en iyi kitaplardan biri. Önermekten vazgeçmeyeceğim. Lütfen okuyunnn.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Giriş cümlesi beni etkilediği için ve kısa kitap olması nedeniyle okuduğum bir kitaptı. Kitapta yazar kişinin o duygusuzluğunu gerçekten çok iyi bir şekilde bize geçirdiğini düşünüyorum. Sonunu hiç beklemiyordum. Böyle bitmemesi gerektiği düşüncesindeyim. Okuduğum için pişman değilim ama çok harika diyeceğim bir kitap olmadı. Bir şans verebilirsiniz bence.
Bu kitabı okumadan önce ağaçlar sadece ağaçtı. Yani çok bir anlam yüklemiyordum. Hatta çoğu zaman varlığını unuttuğumu söyleyebilirim. Kitaptan sonra yeni bir bakış açısı kazandım. Kitabı okurken o sakinliği hissediyorsunuz. Şiirleri olsun anlatım tarzı olsun gerçekten huzur verici bir kitap olarak tanımlayabilirim. Eğer ki ağaçları anlamak onları görmek isterseniz kitaba şans verebilirsiniz.
Spoi1000Kitap
Uçurtma avcısını daha önce neden okumadım diye kendime kızıyorum. Okurken binbir duyguyuda iliklerime kadar hissettim. Gerçekten etkileyici bir yazım dili vardı. İnsanı sorgulatan, duvardan duvara vuran çarpıcı bir yanı. Her okuduğum olayda daha kötüsü olmaz herhalde diye beklerken daha kötü olaylar olması ben çok sarstı. Bazı şeyleri dışarıdan bakınca fark edemiyoruz ama onların yanında onları okurken anlıyoruz aslında ne kadar çarpıcı olaylar olduğunu. Hangi olaya değineyim hiç bilmiyorum ki. Çocuklarını doyurmak için bacaklarını satan adamları mı. Yaşadığı şükür eden ama ölümden korkmayan eşi ve çocuğunun başına geleceklerden korkan bir babaya mı değineyim. 10 yaşındayken yaşadıkları için kendini temiz hissetmeyen Sohrab ı mı anlatayım. Her olayda dilim tutuldu. Yutkunamadım. Gerçekten bunları yaşamış insanların varlığı ve daha yaşayanların olduğunu bilmek nefes almamı zorlaştırdı.
Çocuk ya demek istedim çocuk. Ne istediniz masum canlardan. Daha bilmediğimiz ne hikayeler var dedim. Kurtarılamayan çocuklar dedim. Hepsi için elimden sadece üzülmek geldiği için de çok sinirlendim kendime. Dünya bu acılara iyi ayakta dedim.
Kitabın başlarında Emir beni cok sinir ediyordu. Her tepkisini şaşırarak okuyordum. Nasıl yapabilirsin nasıl o tepkiyi verirsin diyordum ama unuttugum bir sey olduğu: çocuk
Babasının sevgisini görmek icin her şeyi yapabilecek bir çocuk. Baba karakteri benim sevdigim bir karakterdi. Hasan onun çocuğu olduğunu öğrendiğimde ilk anlamadim. Nasil dedim nasil yapabilir. Hayal kırıklığına uğradığım karakterdi. Emir kitabın yarısından sonra değişimi gayet olagan karakterdi. Sohrabla ilişkisi mükemmeldi. Keşke sonda onun sesini de duysaydık ama konuşacağını bilmekte beni rahatlattı. Iyi ki okumuşum iyi ki onları tanımışım.
Hasan oğlun güvenilir ellerde :)
Elime aldığım gibi bitirmem bir oldu. Akıcı ve merak uyandırıcı bir kitaptı. Arka kapağında yoksulluğun pençesinde çırpınan iki insanın arasında gelişen aşk yazıyor ama kitabı okurken bunu nedense hissedemedim. Belki erkek karakterin yaşlı olduğundan olabilir ama bana hissettirdiği duygu aynı açıdan muzdarip( yoksulluk) iki insanın birbirlerini anlamasından oluşan şefkat gibi geldi. Biraz alışılmış biraz saplantı biraz da fakirlik. Belki aşık olmuştur erkek karakter ama kadın karakterden bu duyguyu hiç hissetmedim. Daha çok yetim kalmanın duygusuyla bir yere ya da bir kişiye duyduğu yakınlık gibi geldi. Asıl konuda zaten bu değil. Hayattaki kötü olayların yanında mektup yardımıyla içini dökmek bence. Bu sayede çok yan hikayeler okuduk. O evde kalan iftirayla suçlanan memur asla unutamayacağım bir yer kapladı zihnimde. Yoksulluk gerçekten kötü ama gurur olmadan da olmuyor. Aynı şekilde kızın yazdığı günlüğü okumak da beni hüzünlendirdi. Bu iki olay kitabı daha çok sevmeme vesile oldu. Kısa ve akıcı bir kitap. Bir şans verebilirsiniz.
