Gülbahar kaya
@Hazan_23
Elveda Gülsarı buruk bir veda hikayesi... Aytmatov'un bu ölümsüz eseri Kırgız topraklarında doğayla iç içe olan insanların hayatla olan amansız mücadelesini konu alıyor. Kitabı okumadan evvel bir çobanın neler çektiğini tahmin dahi edemezdim. Önümüze gelen sayısız nimetin oluşum aşamaları, sahnenin gerisindeki asıl kahramanların neler yaşadıkları çarpıcı bir hikayeyle sunulmuş okura. Atların ne kadar asil hayvanlar olduklarını bilirdim. Fakat yazar bir hayvanın gözünden dahi olayları anlatarak hikayeye farklı bir yorum katmış. Yer yer Gülsarıyla beraber benim de canm yandı, Tanabay gibi ben de öfkelendim, hele son bölümde Kerimbekov'u yürekten alkışladım. Caydar hatun gibi kocasına sadık bir kadın, Çoro gibi arkadaşına gönülden bağlı bir dost ve en önemlisi komünizm gibi bir düşüncenin insanları nasl çıkarları için kullandığı daha neler neler var bu eserde. Keyifli okumalar dilerim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Spoiler İçerir...
Kitapların olmadığı, kitap okumanın yasak olduğu bir dünya hayal edebiliyor musunuz? İşte bu distopik eser tam da bu konuda yazılmış gerçekten harikulade bir eser. Eserin en önemli kahramanları itfaiyeciler... Şimdi diyeceksiniz hayırdır, yangın mı çıkmış, onu mu söndürüyorlar? Yoo, bu itfaiyeciler yangın çıkarıyorlar. Çok ilginç değil mi? Öyle bi zaman düşünün ki itfaiyeciler yangını söndürmeyip bilakis yangın çıkarmakla görevlendiriliyorlar. Peki neyi veya nereyi yakıyorlar. Ilginç olan da bu ya, kitapları ve içinde kitap bulunan evleri... Öyle ki kerosen döküp kitapları yakıyorlar koskoca bi yangın çıkarıyorlar fakat sadece kitaplar yanıyor. Evlere hiçbir şey olmuyor. Düşünceleriyse: Kitap okumayın, hiçbir şey düşünmeyin. Kitap okur ve bir şeyleri sorgulamaya başlarsanız mutsuz olursunuz. Tek amaçları halkın mutluluğunu düşünmek! (miş) Kağıdın tutuşma derecesini buluyorlar. 451 fahrenheit. Tabi o zamanlar ısı birimi olarak daha C°ye geçilmemiş. 1950'lerde yazılmış olan bu eser günümüz yani 2020-2030'lu yıllar hayal edilerek kurgulanmış. Bu kitaba bir şans verin derim. Keyifli okumalar dilerim.
Hikayeye ilk başlarken hiç ısınamadım. Hatta bu kitap mı bu kadar adından söz ettiriyor diye düşündüm. Fakat olay ilerledikçe gerçekten hak verdim. Bilmediğim ve merak ettiğim bi çok konuya ışık tuttu. Kitabın arka kapağında dendiği gibi "bir hayat öyküsü okumamış da sanki bir hayat yaşamış olduklarını söyleyen okurların olduğu"... tam da öyle bir şey... Kitap ilerledikçe sanki tüm bunları siz yaşıyormuşsunuz, sanki siz açlık çekiyormuşsunuz gibi bir hissiyat... tüm bunlara rağmen beni tek rahatsız eden sık sık tekrarlanan ve artık kulağımızı tırmalayan "...bunun böyle olacağını kim bilebilirdi, sonunda hasta düşeceğini kim bilebilirdi" gibi cümlelelerin çok sık tekrarlanması anlatıma biraz gölge düşürmüş. Yine de gayet başarılı bir eser.
Fakir Baykurt'un kaleminden çıkan bu harika eser yediden yetmişe herkesin okuması gereken bir hikaye. Fakir Baykurt'un o muhteşem anlatımı bu eserde olayı yaşayanlar kategorisine alıyor adeta bizleri. Kadın, erkek, küçük, büyük demeden yediden yetmişe herkes okusun, okuyabilsin diye imkanları seferber eden Mustafa Güzelgöz nam-diğer Eşekli kütüphaneci engeller karşısında göstermiş olduğu dirayet, sebat ve azimle herkese örnek olmalıdır. Ve tabi ki kitabın başından sonuna dek sık sık bahsettiği Refik Başaran'ı tanımama, şarkılarını dinlememe vesile olduğu için de yazara teşekkürü bir borç bilirim. Bu güzel eser yer yer değindiği bazı konularda düşünceme ters düşse de (genellikle bazı dini konular) yiğidi öldür ama hakkını ver sözünden yola çıkarak, vefatından önce bizlere sunduğu, hasta yatağında tüm gücüyle bu eseri tamamlamaya çalıştığı için yazarımıza şükranlarımı sunuyor ve kendisine Cenab-ı Allah'tan rahmet diliyorum.
Gayet başarılı bir kişisel gelişim kitabı. Tuba hanımın okuduğum ikinci kitabı. Ön yargılı olmama karşın okudukça hayranlığım arttı kendisine. Bence her öğretmenin okuması gereken bir kitap. Hepimizin sınıfı birer çiçek bahçesi, fakat biçok etken çoğu zaman bu bahçelerin birer çiçek mezarlığına dönüşmesine neden oluyor ne yazık ki. Kitabı okudukça kafamda çocuklarımla yapacağım birçok etkinlik şekillendirdim. ( yüz yüze eğitim başladığında) Fakat bu kadar şeyi bir anda yapmanın daha sonrası için olumsuz sonuç doğuracağını hesaba katmadığımı düşünecek kadar ileri görüşlü olan yazarımız kitabı güzel bi anekdotla sonlandırmış. "2. Dünya savaşı bitmek üzeredir. Çok az Yahudi Nazilerin zulmüne rağmen hayatta kalmıştır. Onların da çoğu açlık sınırının çok altında, bir deri bir kemik, nerdeyse ölmek üzere olan insanlardır. İngilizler Yahudileri soykırım kamplarından kurtarmaya başladıklarında olan biteni görüp çok üzülürler ve içlerinde merhametten bir deniz kabarır. Yanlarına gidip Yahudi esirlere şekerler ve çikolatalar vermeye başlarlar. Bunu büyük bir vicdani sorumlulukla yaparlar ancak onca yıl Nazilerin türlü işkencelerine dayanmış Yahudilerin bir kısmı da bu şekerler sebebiyle o gün, o saatte hayatını kaybeder. Çünkü hiçbirinin vücudu şeker almak için uygun sağlığa sahip değildir ve İngilizlerin yapmak istedikleri iyilik ölümlerine sebep olur. Oysa yavaş yavaş ve şeker oranı daha düşük besinlerle beslenmeye başlasalardı savaştan sağ çıkabilirlerdi.
Keyifli okumalar dilerim...
