Nahif Okur
@Hebbece
Bir tek ülke istiyorum adı Dünya Bir tek ırk istiyorum adı İnsan Bir tek kaynak istiyorum adı Sevgi... Nazım Hikmet Ran
İnstagram : instagram.com/nahif.okur?utm_...
Şu anda okuduğu kitaplar
Fakat nereye? İstanbul
öyle bir hale gelmiş ki sokakta kaldırımların üstünde yatıp ölsen:"
Acep insan açlığından nasıl ölürmüş hele bir seyredelim!" diye etrafına bir yığın ahalibirikecek...
Reklam
İnsanlar hiçbir vakit ıstırap çektikleri zamandaki kadar güzel olmuyorlar.
Günümün birkaç saatini kitaplara verdim. Okurken başka bir dünyaya girer bütün dertlerimi unuturdum.
CIMAK
"Benim için sevmek bir başka insanın vücudundan, ruhundan bir parça hükmüne girmek, onunla beraber gülüp ağlamak, ıstıraplarını paylaşmak demekti."
ACIMAK
"Benim için sevmek bir başka insanın vücudundan, ruhundan bir parça hükmüne girmek, onunla beraber gülüp ağlamak, ıstıraplarını paylaşmak demekti."
Sevmeyi bu kadar güzel tarif eden adamın,ne hallere düştüğünü ne zelil,ne alçak bir adama dönüştüğünü okuyacaksınız...
Ve tabiki tam bir mükemmellik abidesi Zehra öğretmeni okuyacaksınız...
Yanlışa,hataya tahammülü olmayan idealist bir öğretmen. Aman efendim dersimi anlattım,görevimi yaptım, maaşımı cebime doldurayım, görevimi tamamladım deyip vicdanını susturan öğretmenlerden değil Zehra,dediğim gibi memleketin özlemini çektiği tam bir idealist...
Kitap küçük bir kasabada öğretmen Zehra Hanım'dan sözün açılmasıyla başlar. Son derece gayretli, dirayetli, çalışkan bir kadın olan Zehra Hanım kasabada herkes tarafından sevilip sayılmaktadır. Adeta bir melektir o. Lakin melekliğini bozacak bir duygu eksiktir onda: Acımak. Yıllarca kendisine ve ailesine zulmeden babasının ölüm haberini alması üzerine İstanbul'a gider. Orada babasının günlüğünü bulur ve okumaya başlar. Biz böylece Mürşit Efendi'nin hayat hikayesini kendi ağzından dinleriz. Günlüğü okudukça hem Zehra, hem de biz okuyucular acımayı öğreniriz.
Zehra'nın küskünlüğünü, kızgınlığını ve öfkesini öyle güzel anlatmış ki yazar,kitap nasıl bitti son sayfada anladım ve göz yaşları içerisinde son satırları okudum.
Kitabın başlarında Mürşit Efendinin ailesine yaptıklarına karşı kanım donuyor, çocukları Feriha ve Zehra için çokça üzülüyorum.
Mürşit efendiye Zehra'dan daha çok kızıyorum belkide...
Bu kitap,şu sözleri derinlemesine anlamanıza vesile olacak;Aslında hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını, yargılamadan önce mutlaka bir de karşı tarafı dinlemenin ne denli önemli olduğunu...
Ben, ön yargıların pişmanlığa; nefretin acıma duygusuna dönüşmesini içim sızlayarak
Reklam