Guruba karşı bu son bahçelerde keyfince, ya şevk içinde harap ol ya aşk içinde gönül. Ya lale açmalıdır göğsümüzde yahut gül, Dönülmez akşamın ufkundayız vakit çok geç.
Evet, ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor.