"... Üstelik de kitapların kendi soluğumuzun ötesinde , insanları kendimize bağlamak ve tüm yaşamların en acımasız düşmanı olan fanilik ve unutmuşluk karşısında kendimizi müdafaa etmek için yaratıldığını bilen ben unutmuştum onu."
" İyilik etmesine neden olan şey boş bir his miydi? Yoksa Lord Henry'nin alaycı bir kahkaha ile ima ettiği gibi yeni bir şey hissetme arzusu muydu? Bizi olduğumuzdan daha iyi şeyler yapmaya sevk eden tutku muydu? Belki de bunların hepsi idi."