Karşısında hiçbir şey yapilmayan sevincin sahte bir görüntüsü
Vardir Ama onu benimseyen kisi sonuçta onunla yelinmek zorundadır Mutluluga sığınan bizler, bir şekilde öğlene ve çılgın , aşırı bol bir gunese gereksinimi olan bizler, maskeler içindeki bir geçit törenine, anlami kaybettiren bir gösteriye benzer yasamin geçip gittigni görmek için yolun kenarina oturan bizler, korktuğumuz bir şeyin bilincine vardigimiz dogru değil midir? Içimizde kolayca kirilan bir
şey var.Çocuksu ve yikicı ellerden korkacak miydik ? Yaşamın içine
sığınmamış raslantidan kacinmakk için midir? Yasamin parlakligini,
saht3ligininn , yuzeyselliginin , parıltılı yalaninin içine bu nedenle mi
siginiyoruz? Neşeli görünüyorsak, hüzünlü olduğumuz için midir?