noctis in dies

noctis in dies
@Heimweh
"ben ateist değilim, babasıymış gibi tanrı’ya küsen bir çocuğum."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kimi zaman bir sözcük, bir cümle ya da bir şiir, bir öykü o kadar derinlikli ve berrak, o kadar yerli yerindedir ki, en azından bir an için, gerçekte özümüzün ne olduğunu ve gerçek evimizin neresi olduğunu anımsamamızı sağlar
“Mecburum” demek durumunda kalmak, hançerlerin en deriniydi. Böğrümüze saplanmış, ikide bir kanırtılan, daha da derine doğru yolu açılsın istenen hançerin kabzasını tutan ellerin arasına bizimkiler de karışmıştı. “İzin verilmez” diye düşündüğümüzde, göremeyiz ki, en başta buna izin vermeyecek olan kendimiziz: İnsan, içindeki firarinin gardiyanı ...
°les dames du bois de boulogne
Geçmişin ağırlığını taşımadan yaşamanın bir yolu yok mu ?