elif nur
@Hekateeee
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Göçlere ilişkin düzenlemelere önem verilmeye başlanması ve kısıtlamaların uygulamaya konması özellikle kriz dönemlerinde karşımıza çıkmaktadır. 16. yüzyılda ekonomik ve toplumsal sıkıntıların neden olduğu Celali İsyanları bu tip uygulamalara ilişkin emirlerin sıkça tekrarlandığı bir dönemdir. Diğer bir dönem, yine bir kriz dönemi olarak adlandırabileceğimiz ve Patrona Halil İsyanı'nın gerçekleştiği 18. yüzyıldır. Her iki dönemde de güvenlik zaafı ve aşırı vergi yükü nedeniyle taşradan İstanbul'a göçler yaşanmıştır. Öncelikle taşrada güvenlik sorununun artması, yükselen vergilere karşılık üretimin zayıf kalması, İstanbul'da ikamet eden halkın raiyyet ve tekalif-i şakka vergilerinden muafiyeti gibi birçok ayrıcalık sahibi olmasının yanında özellikle dini kurumlar tarafından fakirlere yönelik yardımların varlığı gibi nedenler İstanbul'a göçü cazip kılmıştır.
Müslüman ahali, heyecan duyguları ile kolayca galeyana gelen ya da kendini
korumak amacıyla karşı saldırıda bulunan bir toplumsal grup olarak algılanmaktadır. Böyle bir algı dünyası Müslümanların devlet tarafından "reaktif',
"tepkisel" olarak görüldüğünü, hatta kendi kendine düşünemeyen duygularıyla hareket eden bir topluluk olarak düşünüldüğünü göstermektedir. Nefs-i müdafaa yani kendini koruma meselesini vurgulamak amacıyla da her olay anlatılırken en çok altı çizilen nokta olayı kimin başlattığıdır.
Benzer bir şekilde, Osmanlı'da bekar olarak adlandırılan sezonluk işçilerin kentlere özellikle de İstanbul'a gelmeleri, Avrupa'da ve Amerika'da ise özellikle 19. yy.'da ve 20. yy. başında 15-45 yaş arası erkeklerin iç savaş, işsizlik ve ekonomik depresyon gibi sebeplerle evlerini, işlerini ya da cemaatlerini terk etmeleri aynı çerçevede ele alınabilir. Evsizler ya da evlerinden uzak erkekler farklı coğrafyalarda aynı biçimde kamu düzenine tehdit olarak görülmüşlerdir.
Osmanlı için özellikle II. Abdülhamid dönemi, modern anlamda "iç düşman" kategorisinin inşa edildiği ve siyasetin sınırlarının tam da bu temel referansla şekillendiği bir dönemdir. Özellikle Ermeni milliyetçi hareketinin etkileri ile uygulamaya konan güvenlik tedbirleri başkent açısından yadsınamaz öneme haizdir. Bu durum iç tehdit öne sürülerek, devletin güvenlik konusundaki eylemleri için de geniş bir alan sağlar.