Özge
@Helloozge
İstanbul
578 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bahçıvan ve Ölüm benim için okuması kolay bir kitap olmadı, aksine yer yer gerçekten zorlandım. Başlarken bu kadar zorlanacağımı düşünmemiştim ama sayfalar ilerledikçe insanın içine yavaş yavaş oturuyor. Bu yüzden de kitaba sık sık ara vererek devam ettim.
Yazar Georgi Gospodinov çok sade bir dil kullanıyor, ama o sadeliğin altında inanılmaz derin bir duygu var. Öyle süslü cümleler yok, abartı yok ama öyle betimlemeler var ki o sahne insanın gözünde canlanıyor ve boğazı düğümleniyor.
Aslında bu kitap bir romandan ziyade bir yas anlatısı. Babasının ölümü üzerinden ilerliyor ama mesele sadece bir kayıp değil, o kaybın insana neler yaşattığı, insanı nasıl değiştirdiği. Kitapta beni en çok etkileyen şey, ölümün bir anlık bir olay gibi değil de, zamanla yavaş yavaş hayatın içine yayılmasıydı. Birinin yokluğuna alışmaya çalışmak , hayatın ne olursa olsun devam etmesi ve senin içindeki boşluğun hep orada kalması... Bunlar çok gerçek ve tanıdık hisler.
Ama bu kitap herkese önerebileceğim bir kitap değil. Çünkü duygusal olarak ağır ve herkesin o an hazır olacağı bir kitap olmayabilir..
Kısacası bu kitap bana 'iyi bir kitap'tan çok daha fazlası gibi geldi. Daha çok derin bir his, bir deneyim gibi diyebilirim. Bitince de hemen öyle kapanmıyor, insanın içinde bir yerlerde kalıyor...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kaybolan Bağlar kitabını okurken en çok hoşuma giden şey bana kendimi sorgulatması oldu. Kitap depresyonu sadece kimyasal bir sorundan kaynaklandığını görmek yerine, hayatımızda eksilen şeylere odaklanmamız sağlıyor. Bunu anlatırken gerçek hikayelerden, araştırmalardan örnekler vererek kitabı daha samimi hale getirmiş.
Kitabı okurken şunu düşündüm: Bazen gerçekten mutsuz olmamızın sebebi biz değiliz. Hayatın bizi getirdği nokta. Sürekli koşturma, yüzeysel samimiyetsiz ilişkiler, kendimize zaman ayıramamak... Bunların hepsi farkında dahi olmadan yavaş yavaş, içten içe bizi tüketiyor. Yazar kaybolan bağlar derken tam da bundan bahsediyor. İnsanlarla, doğayla, yaptığımız işle, hatta kendimizle bile bağlarımız yavaş yavaş kayboluyor.
Benim için en etkileyici taraflarından biri de, depresyon çözümü olarak sadece ilaçlardan destek almanın doğru olmadığını, hayatımızda eksik olan ne ise onu tamamlamamızı önermesi oldu. Yani biraz daha derin ve gerçek bir yaklaşım.
Tabii ki her söylediğine %100 katıldım diyemem. Bazı kısımlar bana fazla idealist geldi. Ama genel olarak bakınca düşündüren ve farkındalığınızı arttıran bir kitap. Bana kalırsa, insanın kendini ve hayatı sorgulaması için okunması gereken kitaplardan biri.
Herkese keyifli okumalar :)
Ben de yaşıyorum bir gün bir ağaç olmayı umut ederek ....
Küçük yaşta yetimhaneye bırakılan Deniz'in yaşadıkları içimi o kadar burktu ki.. Kitap boyunca aslında bir çocuğun ailesi tarafından sevilmiyorsa tüm hayatını nasıl etkileyeceğini görüyorsunuz.
Ama Deniz her şeye rağmen, hayatına yön vermenin kendini geliştirmenin bir yolunu buluyor. Hayran oldum.. Ama keşke ailesi tarafından sevilen bir çocuk olsaydı.
Kitap ergenlik döneminde Antonio'ya epilepsi teşhisi konması ile başlıyor. Ama zamanla Antonio'nun yaşadığı fiziksel durum arka plana çekiliyor ve asıl mesele onun zihninde ve ruhunda olup bitenler oluyor..
Ben aslında kitabı okurken Antonio'nun iyileşme sürecini okuyacağımı sandım ama burada iyileşmek, düzelmekten çok kendisiyle ve babasıyla yüzleşmesini okudum.. Hikayenin sonunda babasını kaybetmiş olması bende bir süre sessizlik yarattı ...
Bazı cümleleri belleğime kazındı, yazarın dili sade ama etkisi çok güçlü. Yani dramatik bir kitaptan çok gerçek bir kitap.
Emanet Çocuk kitabını okurken kimse kimseye açıkça kötü davranmadı aslında kimse kimseye bağırmadı ama belki de tam da bu yüzden kitap bittiğinde içim bu kadar acıdı... Çünkü bazı acılar sessizdir...
Emanet Çocuk, bir çocuğun kısa bir süreliğine bile olsa sevildiğinde nasıl değiştiğini, ama bu sevginin geçici oluşunun nasıl kalıcı bir iz bıraktığını anlatıyor.
Kitap bittiğinde şunu düşündüm: Keşke geri dönmese...
Ama hayat keşkelerle ilerlemiyor...
